School

കാറ്റാടിദിനങ്ങള്‍


kattadi

സ്കൂള്‍ വിട്ട് നടന്നു വരുമ്പോ അമ്പലത്തിന്റെ പിന്നില്‍ നിന്നു നോക്കുമ്പോ കാണാം കുറച്ച് പേര്‍ അമ്പലമതിലൊക്കെ ചകിരിയും തൊണ്ടും കൊണ്ട് ഉരയ്ക്കുന്നത്. പെയിന്റടിക്കാന്‍ ഉള്ള തയ്യാറെടുപ്പ് – ഉത്സവം ഇങ്ങടുത്തുവെന്നതിന്റെ ആദ്യ അടയാളം. പിന്നെയൊരു സന്തോഷമാണ്, കാത്തിരിപ്പും. സന്ധ്യക്ക് അമ്പലത്തില്‍ പോകും, ഒരുക്കങ്ങളൊക്കെ കണ്ട് കറങ്ങി നടക്കും. അടുത്ത ദിവസങ്ങളില്‍ പെയിന്റടി തകര്‍ക്കും. രണ്ടുമൂന്ന് ദിവസം കൂടി കഴിയുമ്പോ മെയിന്‍ റോഡില്‍ നിന്ന് അമ്പലത്തിലേക്കുള്ള വഴിയരികില്‍ നിന്ന് തമ്പിയും ഒപ്പം ഒന്നുരണ്ടുപേരും നിന്ന് പുല്ലു ചെത്തുന്നതും വഴി വൃത്തിയാക്കുന്നതുമാവും സ്കൂളിന്ന് വരുമ്പോഴുള്ള കാഴ്ച്ച. അപ്പോഴേക്ക് പെയിന്റടിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും. എല്ലാ വര്‍ഷവും മുടങ്ങാതെ നിക്കറിലും കയ്യിലും ചുവന്ന പെയിന്റ് പറ്റിക്കാതെ അമ്പലത്തില്‍ നിന്ന് മടങ്ങില്ല. അടുത്ത ദിവസം കവലയിലെത്തുമ്പോഴെ മാറ്റം കാണാം. റോഡില്‍ പന്തല്‍ വന്നു കഴിഞ്ഞു. കവലയിലും ഇടറോഡിലേക്ക് തിരിയുന്നിടത്തും പന്തലുപണി അവസാനഘട്ടത്തിലാവും. ഇതിന്റെയൊന്നും ഒരു ലക്ഷണവും രാവിലെ സ്കൂളിലേക്ക് പോവുമ്പോ ഉണ്ടാവില്ല, തിരികെയെത്തുമ്പഴേക്ക് എത്രവേഗം പണി തീര്‍ന്നു.. നടന്ന് അമ്പലത്തിനടുത്തെത്തുമ്പോള്‍ കമ്മിറ്റിക്കാരും നാട്ടുകാരുമൊക്കെ ആയി ചിലര്‍ ഓടിനടക്കുന്നുണ്ടാവും. തിരിച്ചെത്തി ചായ കുടിക്കുന്നത് ഉത്സവനോട്ടീസും വായിച്ചാവും. ഓരോ വാക്കും, പരസ്യം ഉള്‍പ്പടെ, മുഴുവനും കുത്തിയിരുന്ന് വായിക്കുന്ന ശീലമുണ്ട്. എങ്കിലും ഉത്സവം കഴിഞ്ഞ് രണ്ടാഴ്ച്ച വരെയുള്ള സമയത്തിനിടെ ഒരു നാലഞ്ച് തവണ നോട്ടീസ് മുഴുവന്‍ ഇങ്ങനെ വായിച്ച് സംതൃപ്തിയടയുന്നതാണ്.

നോട്ടീസ് വായന തീരാറാവുമ്പോഴേക്ക് നല്ല ഉച്ചത്തില്‍ പാട്ട് കേള്‍ക്കാം. നേരേ പടിഞ്ഞാറെ കുന്നിന്‍പുറത്ത് പതിവുപോലെ ഒരു കോളാമ്പി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. അമ്പലത്തിനടത്ത പുളിമരത്തിലും, കവലയിലേക്കുള്ള വഴിയിലും, ബസ് സ്റ്റോപ്പിലും, കവലയിലുമെല്ലാം ഇപ്പൊ കോളാമ്പികള്‍ മുഴങ്ങിത്തുടങ്ങിക്കാണും. പക്ഷേ വരുന്ന വഴിക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചില്ലല്ലോ! പിന്നെ ഒരു ഓട്ടം. കുളി കഴിഞ്ഞ് നേരേ അമ്പലത്തിലേക്ക്. വലിയ തിരക്കൊന്നുമില്ല. ഒരു ദിവസം കൂടിയുണ്ട് കൊടിയേറ്റിനു. കുറച്ച് ആളുകളുണ്ട്. അകത്തും പുറത്തുമൊക്കെയായി ഓരോ ജോലികള്‍ നടക്കുന്നു. ഉരു ഉത്സവ മൂഡിലെത്തിയിട്ടുണ്ട് എന്തായാലും.

അടുത്ത ദിവസം കാലത്ത് ഒരു ഉത്സാഹവുമാ, എന്നാല്‍ വിഷമവും. പെട്ടെന്നൊന്ന് വൈകുന്നേരമായാല്‍ ഉത്സവമായില്ലോ.. എന്നാല്‍ ഇത്രേമൊക്കെ തിരക്കും ബഹളവുമുള്ളപ്പോ സ്കൂളില്‍ പോകാന്‍ പതിവിലും മടി.ചെന്നാലും ഇരിപ്പുറക്കില്ലല്ലോ. രാവിലെ പോവുമ്പോഴേ അമ്പലത്തിന്റെ പിന്നില്‍ മതിലിനു പുറത്ത് വലിയ കെട്ടുകള്‍ അടുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നത് കാണാം.. വൈകിട്ട് ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞ് നടപ്പ് പതിവുപോലെ പതുക്കെയല്ല, അല്പം വേഗത്തില്‍ തന്നെയാവും. പാലം കടക്കുമ്പോഴേ പതിയെ പാട്ടു കേട്ടു തുടങ്ങും. കവലയെത്തുമ്പോള്‍ ഉച്ചത്തിലാവും. റോഡരികിലെ മരത്തില്‍ കോളാമ്പിയുണ്ടാവും. ‘വടക്കുന്നാഥാ, സര്‍വ്വം നടത്തും നാഥാ’, ‘വൈക്കത്തു വാഴുന്ന വിശ്വനാഥാ’ തുടങ്ങിയ സ്ഥിരം ഉത്സവപ്പാട്ടുകള്‍ തന്നെയാവും കേള്‍ക്കുക. കവലയില്‍ നിന്ന് അമ്പലത്തിലേക്കുള്ള വഴി പതിവുപോലെ വിജനമായിരിക്കില്ല.. നടന്ന് നടന്ന് അമ്പലമെത്താറാവുമ്പോള്‍ വേഗം വീണ്ടും കൂടും. കാലത്ത് കെട്ടുകള്‍ കണ്ടിടത്ത് ഇപ്പൊ ചിന്തിക്കടകള്‍ ഉയര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ വലിയ പടുതയിട്ട് അടച്ചിരിക്കുകയാവും. അവിടുന്നൊരുവിധം ഓട്ടമായിരിക്കും. ഓടിയെത്തി ചായ കുടിച്ച്, കുളിച്ച് തിരിച്ച് അമ്പലത്തിലെത്തുന്ന വരെ ഒരു വെപ്രാളം.

പറമ്പിലൂടി ഓടി തമ്പിയുടെ വീട് കടന്ന് സ്റ്റേജിന്റെ പിന്നിലൂടെയാവും സ്ഥിരം എന്‍ട്രി. കൊടിയേറ്റ് മുതലെന്നും വൈകിട്ട് അമ്പലത്തിലുണ്ടാവുമെങ്കിലും നാലമ്പലത്തിനികത്തേക്ക് കയറുന്നത് തീരെ വിരളമാവും. ഒരു വര്‍ഷം മാത്രം ദീപാരാധന കഴിഞ്ഞ് നടതുറക്കുമ്പോള്‍ വലിയ മണിയടിക്കാനായി കയറി നിന്നു. പിറ്റേ ദിവസം ചെന്നപ്പോ മണിയുടെ നാവില്‍ നിന്നുള്ള കയറിന്റെ അറ്റത്തെ കൈകളുടെ എണ്ണം കണ്ട് ഞെട്ടി തിരിച്ചു പോന്നു. അതുകൊണ്ട് മുറ്റത്തൊക്കെ കറങ്ങി നടപ്പ് തന്നെ പ്രധാന പരിപാടി. അവിടുന്നുമിവിടുന്നുമൊക്കെ ഏതെങ്കിലും ചങ്ങാതിമാരെ കൂട്ടുകിട്ടും. നടപ്പോട് നടപ്പാണ് പിന്നെ. ആലിഞ്ചോട്ടിലും പടിഞ്ഞാറെ നടവഴിയിലും സ്റ്റേജിലും റോഡിലുമായി നടപ്പ്. കുറച്ച് കഴിയുമ്പോഴേക്ക് കാലൊക്കെ വേദനിച്ചൊരു പരുവമായിണ്ടാവും. ചെരുപ്പൊന്നും കൊണ്ടുപോയിട്ടുണ്ടാവില്ല. തെക്കേ മതിലിനപ്പുറെ അപ്പോഴേക്ക് വെടിനാരായണന്‍ എത്തി കതിനയില്‍ മരുന്നു നിറച്ചു തുടങ്ങിക്കാണും. അതു കണ്ട് നില്‍ക്കുമ്പോഴാവും മിക്കവാറും ചങ്ങലയുടെ ശബ്ദം – ആന എത്തി. ദീപാരാധനയ്ക്ക് നടയടച്ചിട്ടുണ്ടാവും. നേരെ ആനക്കൊട്ടിലില്‍ പോയി നിക്കും. നടതുറന്നാല്‍ തിരക്കിനിടെ ഒരു വിധം കണ്ടുതൊഴുതെന്ന് വരുത്തി ചാടി സ്റ്റേജില്‍ കേറും. കൂട്ടുപ്രതികളും എത്തിയിട്ടുണ്ടാവും.

പത്തുപതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിയുമ്പോള്‍ കൊടിയേറ്റിന്റെ ഭാവം ആവും. കൊടിമരച്ചുവട്ടില്‍ തിരക്ക് കൂടിയുട്ടാണ്ടാവും. എന്നാലും സ്റ്റേജില്‍ നിന്നാല്‍ സുഖായിട്ട് കാണാം. കൊടികയറി തുടങ്ങുമ്പോള്‍ എല്ലാവരും ചലപില നിര്‍ത്തി തൊഴുതു നില്‍ക്കും. എന്നാല്‍ വെടി നാരായണന്‍ വെടിപൊട്ടിക്കല്‍ അപ്പോഴേക്ക് തുടങ്ങും. തൊഴുത കൈകള്‍ നേരേ ചെവിയിലെത്തും. വെടിക്കെട്ട് കഴിഞ്ഞ ശേഷം കൊടി നോക്കി തൊഴുത് ചാടിയിറങ്ങും. വീണ്ടും അലച്ചില്‍ തുടങ്ങും. അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഒരു പണീമില്ലാതെ. അതുകഴിയുമ്പോ നേരേ ചിന്തിക്കടയിലേക്ക്. അരികുപിടിച്ച് നിന്ന് എല്ലാം നോക്കും. ചിലതൊക്കെ എടുത്ത് നോക്കും, ബാക്കി കണ്ട് തൃപ്തിയടയും. ഓരോ ഉത്സവത്തിനും ഓരോ അത്ഭുത ഐറ്റംസ് ഉണ്ടാവും. റിമോട്ടുള്ള കാറ്, വീഡിയോ ഗെയിമെന്ന് പറഞ്ഞ് തരുന്ന ബ്രിക്ക് ഗെയിം, സ്പ്രിംഗ് ഉള്ള വടിയില്‍ നിന്ന് തൊടുക്കുന്ന എയറോപ്ലെയിന്‍, ലൈറ്റ് കത്തുന്ന മോതിരം അങ്ങനെ പലതും. ഉത്സവത്തിനു പരിചയപ്പെടുന്ന ചില കൂട്ടുകാരുണ്ട്. അവന്മാര്‍ ചെറിയ എന്തെങ്കിലും അടിച്ചുമാറ്റിയിട്ടുണ്ടാവും. അതോടെപതിയെ കമ്പനി വിടും. അവ്ന്മാരെ പിടിച്ചാല്‍ കൂട്ടുകാരനാന്ന് പറഞ്ഞ് എന്നെയും പിടിക്കുമോന്ന് പേടി !

റിമോട്ട് കാറും ബ്രിക്ക് ഗെയിമുമൊക്കെ അഴിച്ചു പണിയുന്നത് ബിപിന്റെ ഭാഗമാണ്. എന്തെങ്കിലും ചെറിയ മാറ്റം വരുത്തിയിട്ടുണ്ടാവും ആള്. ഇനി മാറ്റം വരുത്താന്‍ പറ്റിയില്ലെങ്കില്‍ അഴിച്ചു പണിത് നശിപ്പിച്ചിട്ടെങ്കിലുമുണ്ടാവും. എന്നാല്‍ സ്പ്രിംഗ് എയ്റോപ്ലെയിന്‍, ലൈറ്റ് മോതിരം ഒക്കെ ശ്രീരാജിന്റെ ഏരിയയിലാണ്. സ്പ്രിംഗ് എങ്ങനെ പിടിപ്പിച്ചു, എങ്ങനെ പ്രവര്‍ത്തിപ്പിക്കുന്നു എന്നൊക്കെ നോക്കി പരീക്ഷണം നടത്തല്‍. ഉത്സവം തീരാറായപ്പോ ലൈറ്റ് മോതിരം ഒരെണ്ണമാ ബാക്കി. അപ്പൊ തന്നെ ഒരു വിധത്തില്‍ അമ്മയെ സോപ്പിട്ട് പത്തു രൂപാ വാങ്ങി കൊടുത്ത് മോതിരം കൈക്കലാക്കി. രാത്രിയെപ്പഴോ ആരോപറഞ്ഞപ്പോഴാണ് മോതിരം പോക്കറ്റില്‍ കിടന്ന് ലൈറ്റ് കത്തുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. ചുവപും പച്ചയും നിറത്തില്‍ വെളിച്ചം. അറ്റം തിരിച്ചാലെ കത്തൂന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഇത് ഇടയ്ക്കിടെ കത്തുന്നല്ലോ. അപ്പോഴാണ് ശ്രീരാജ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. മോതിരം തുറന്നു, രണ്ട് ബാറ്ററി (ചങ്ങാതിക്കൂട്ടത്തിന്റെ ഭാഷയില്‍ ബാള്‍ട്ടറി) എടുത്തു നോക്കി. ഒരെണ്ണം തലതിരിച്ച് വെച്ച് അടച്ചു – ‘ ഇനി ഇവനല്ല, ഇവന്റപ്പൂപ്പന്‍ കത്തൂല്ലാ’ ! അതുറപ്പാ ! അതുകൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ ബാക്കി വലിയ കമ്പുമ്മേല്‍ കുത്തിവച്ച കാറ്റാടികളും ബലൂണുകളുമായെത്തുന്ന രണ്ടുപേര്‍. കൈവിട്ടാല്‍ പറന്നുപോവുന്ന ഹൈഡ്രജന്‍ ബലൂണ്‍ ഇടയ്ക്ക് ഹിറ്റായി. അത് രണ്ടും ഓരോന്ന് സ്വന്തമാക്കും.

ഉത്സവം കഴിയുമ്പോഴേക്ക് ആകെ വിഷമമാവും. ഇനി തികച്ചൊരു വര്‍ഷം കാത്തിരിപ്പ്. അടുത്ത ദിവസം കാണാം പന്തലുകള്‍ അഴിക്കുന്നു, കോളാമ്പികളും റ്റ്യൂബുകളുമൊക്കെ അഴിക്കുന്നു. വൈകുന്നേരമായാല്‍ പാട്ട് കേള്‍ക്കാനില്ല. കവലയില്‍ നിന്നുള്ള വഴി വീണ്ടും വിജനം. രണ്ടാം ദിവസം വൈകിട്ടാവുമ്പഴേക്ക് ചിന്തിക്കടകള്‍ സ്ഥലം വിടും. അതാണ് അവസരം. എല്ലാരും കൂടി ചിന്തിക്കടകളിരുന്ന സ്ഥലത്തെത്തും. പിന്നെ നിലത്ത് മുഴുവന്‍ അരിച്ചുപെറുക്കലാണ്. കടക്കാരുടെ കയ്യീന്ന് വീണുപോയ ചില്ലറകള്‍ തപ്പുകയാണ് പരിപാടി. പത്ത് പതിനഞ്ച് രൂപാ വരെയൊക്കെ ചിലപ്പോ കിട്ടും. അതാണ് ഉത്സവത്തിന്റെ അവസാന ചടങ്ങ്. മോതിരം ഏതെങ്കിലും മേശയുടെ ഡ്രോയിലോ ഏതെങ്കിലും മുറിയിലോ വച്ചു മറക്കും, ബലൂണ്‍ അടുത്ത ദിവസം വരെയാവും ആയുസ്സ്. ഒടുവില്‍ ഉത്സവത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രം ആ കാറ്റാടി മാത്രമാവും..

ചിത്രത്തിനു കടപ്പാട്: https://www.facebook.com/pages/Jishnu-C-Krishnans-Photography-Art-Works/379978288736124

ഒരേയൊരു പോയിന്റ് – മൂരാച്ചികളെ സൂക്ഷിക്കുക !


ഷവര്‍മ്മ കഴിച്ച് ഒരാള്‍ മരിച്ചതില്‍ പിന്നെ എന്നും ഭക്ഷ്യവിഷബാധയുടെ കഥകള്‍ വാര്‍ത്തകളില്‍ ഇടം പിടിച്ചതു പോലെ ഡെല്‍ഹി കൂട്ടമാനഭംഗം നടന്നതില്‍ പിന്നെ പത്രത്തില്‍ ദിവസേന അരപ്പേജില്‍ കുറയാതെ പീഡനവാര്‍ത്തകള്‍ തന്നെ. ഒപ്പം ഡെല്‍ഹി സംഭവത്തിനെതിരേ നടക്കുന്ന പ്രതിഷേധങ്ങളും പ്രകടനങ്ങളും, സ്ത്രീകള്‍ക്കെതിരേയുള്ള ആക്രമണങ്ങള്‍ തടയുന്നതിനെപ്പറ്റിയുള്ള ചര്‍ച്ചകളും വാഗ്വാദങ്ങളും. ഇതൊന്നും പോരാഞ്ഞ് പല പ്രശസ്തരായ മണ്ടന്മാരുടെ പരാമര്‍ശങ്ങളും ഘോരഘോര പ്രസംഗങ്ങളും നേരമ്പോക്കിനായി പിന്നാലെ വരുന്നുണ്ട്. പീഡനസമയത്ത് ‘സഹോദരാ’ എന്നു കുട്ടി വിളിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ അവര്‍ അക്രമം അവസാനിപ്പിച്ചേനേ എന്നൊരു മികച്ച ‘പോയിന്റ്’ ഒരു മാന്യദ്ദേഹം എടുത്തുയര്‍ത്തിക്കാട്ടുകയുണ്ടായി അല്പം മുന്‍പ്. പരീക്ഷണ – നിരീക്ഷണങ്ങളിലൂടി കണ്ടെത്തിയ പോയിന്റ് ആണെന്നു കരുതുന്നു. ഈ പോയിന്റിനുള്ള മറുപടി പറയണമെന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിലും ചെയ്യുന്നില്ല. പീഡിപ്പിച്ചാലും വെട്ടിക്കൊന്നാലും കുറേക്കാലം കൈയ്യും വീശി നടക്കാം, പക്ഷെ എങ്ങാനും ഒന്നു പ്രതികരിച്ചാല്‍ അപ്പൊ പിടിച്ച് അകത്തിടുമല്ലോ. അഴിയെണ്ണാന്‍ വയ്യ സാമീ..

പ്രതികരണങ്ങള്‍ ഓണ്‍ലൈന്‍ ആയാലാണല്ലോ കുഴപ്പം, വഴിയിലിറങ്ങി പറഞ്ഞാല്‍ നോ പ്രോബ്ലം. അതായത് ചുമ്മാ ഒരു ഡയലോഗ് അടിച്ച് പരിപാടി അവിടെ തീര്‍ത്ത് എണീറ്റ് പോണവന്മാര്‍ക്കൊക്കെ പണി. പണി കിട്ടട്ടെ, ചുമ്മാ ഡയലോഗ് അടിച്ച് തീര്‍ത്തതല്ലേ. എന്നാല്‍ മടി കളഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങി നാലു മണിക്ക് നാല്‍ക്കവലയില്‍ നാലുപേരുടെ മുന്നില്‍ നാലുവാക്കു പറഞ്ഞും എഴുതിക്കാട്ടിയും പ്രതിഷേധിച്ചാല്‍ പ്രശ്നമില്ല. അത് നല്ല കാര്യമല്ലേ? യഥാര്‍ത്ഥ പ്രതിഷേധവും പ്രതികരണവും നടക്കട്ടെ, കമ്പ്യൂട്ടറിനു മുന്നിലെ മടിയന്മാര്‍ അകത്തും കിടക്കട്ടെ. കൊള്ളാം!

എന്തായാലും ഞാനുള്‍പ്പടെയുള്ള മടിയന്മാരില്‍ നിന്നാണ് പല വാര്‍ത്തകളും അറിയുന്നതേ.അങ്ങനാണ് ഈ ഓണ്‍ലൈന്‍ – ഓഫ് ലൈന്‍ പ്രതിഷേധപ്രകടനങ്ങളും കുറേയൊക്കെ കണ്ടത്. അതില്‍ ചിലതൊക്കെ കണ്ടപ്പോ ഒരു ശരികേട് തോന്നായ്കയില്ല. പറയുന്നതില്‍ തെറ്റൊന്നുമില്ല, എങ്കിലും അങ്ങട് പോരാ. അത് രണ്ടെണ്ണം കൂട്ടിവായിച്ചപ്പോള്‍ ശരിക്കു തോന്നി.

“പെണ്‍കുട്ടികളെ എങ്ങനെ വസ്ത്രം ധരിക്കണമെന്ന് പഠിപ്പിക്കാതെ നിങ്ങളുടെ ആണ്‍കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കൂ സ്ത്രീകളെ ബഹുമാനിക്കാന്‍ – മാതാപിതാക്കളോട് പറയുന്നു. ശരി തന്നെ, സമ്മതിക്കുന്നു. സ്ത്രീ എങ്ങനെ വസ്ത്രം ധരിച്ചാലും അവരെ ബഹുമാനിക്കാനോ സഹജീവിയായി കാണാനോ പഠിച്ചില്ലെങ്കില്‍ കാര്യമില്ലല്ലോ. പക്ഷേ ഈ വഹ കാര്യങ്ങള്‍ എത്ര മാതാപിതാക്കളും മക്കളും സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്? പെണ്മക്കളോട് പിന്നേം പറയും സൂക്ഷിക്കണമെന്ന്, പക്ഷേ ആണ്‍കുട്ടികളോട് ആരാ ഈ വഹ കാര്യങ്ങള്‍ പറയാന്‍ പോണേ? പിന്നെ സ്കൂള്‍ സിലബസില്‍ ലൈംഗിക വിദ്യാഭ്യാസവും മറ്റും ഉള്‍പ്പെടുത്തണമെന്ന ആവശ്യങ്ങള്‍ ഇടയ്ക്കിടെ വരുന്നതല്ലാതെ എന്താ കാര്യം? അപ്പോഴാണ് അടുത്ത പോയിന്റ് ഇന്ന് കേട്ടത്.

അതിക്രമങ്ങള്‍ തടയുന്നതിനെതിരെയുള്ള ചര്‍ച്ചകള്‍ ഒരു മാന്യദ്ദേഹം മുന്നോട്ട് വച്ച ഒരു പോയിന്റ്; ആണ്‍കുട്ടികളും പെണ്‍കുട്ടികളും ഒന്നിച്ചു പഠിക്കുന്ന മിക്സഡ് സ്കൂളുകള്‍ നിര്‍ത്തലാക്കണമത്രേ! ഇതൊക്കെ എവിടുന്നുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടുവരുന്ന ബുദ്ധി ആണോ എന്തോ! സ്ത്രീകളെ ബഹുമാനിക്കാന്‍ പഠിപ്പിക്കാന്‍ പറഞ്ഞ് മാതപിതാക്കളെ കുറ്റം പറയുന്നുണ്ടല്ലോ, പക്ഷേ അതിലും വലിയ കുറ്റക്കാര്‍ വേറെയുണ്ട് ചങ്ങായീ.. ഒരു പറ്റം മൂരാച്ചി അദ്ധ്യാപകര്‍ തന്നെ! മാതാ-പിതാ-ഗുരു-ദൈവംന്നൊക്കെയാണെങ്കിലും അതിലും കാണുമല്ലോ പ്രശ്നക്കാര്‍ !

മുന്‍കൂര്‍ ജാമ്യം എടുക്കട്ടെ, അദ്ധ്യാപകസമൂഹത്തെ മുഴുവനായി പറയുകയല്ല. ഈറ്റവും മികച്ച കുറേ വ്യക്തികളെ കണ്ടത് ഇക്കൂട്ടത്തിലാണ്, എങ്കിലും തീരെ മോശം ആളുകളും കുറവല്ല. മിക്സഡ് സ്കൂളുകളില്‍ ഇവരുടെ വിളയാട്ടം കാണാം. എല്‍ പി ക്ലാസ്സുകള്‍ മുതലേ ആണ്‍ – പെണ്‍ വിവേചനം കൊണ്ടുവരും. ആണ്‍കുട്ടിയും പെണ്‍കുട്ടിയും തമ്മില്‍ മിണ്ടാന്‍ പാടില്ല, അടുത്തിരിക്കാന്‍ പാടില്ല, ക്ലാസ്സിനു വെളിയില്‍ രണ്ടിനേം ഒന്നിച്ചു കണ്ടാല്‍ അടി, ഇടി, ശിക്ഷ, താക്കീത് ! ആണിനേം പെണ്ണിനേം വേര്‍തിരിച്ചു തുടങ്ങുകായി. വളര്‍ന്നു വരുന്ന ഇവന്മാരുടെ മനസ്സില്‍ അപ്പൊ പെണ്ണ് എന്നാല്‍ എന്തോ സംഭവം.

തമ്മില്‍ മിണ്ടാതെയും ഇടപെടാതെയും വളര്‍ന്നുവരുമ്പോള്‍ അകല്‍ച്ചയുണ്ടാവുന്നു. അതെന്തോ സംഭവമാണെന്നും അങ്ങനാണെന്നും ഇങ്ങനാണെന്നും എല്ലാം അവന്റെ മനസ്സില്‍. അപ്പോള്‍ തന്നെ സ്ത്രീ ഒരു സഹജീവി ആണെന്ന ബോധം അവനില്ലാതെയാവുന്നു. അതേസമയം സുഹൃത്തുക്കളായി തന്നെ വളര്‍ന്നുവന്നാല്‍ ആ ബോധം അവനു വരും. എല്ലാവരും ഒരുപോലെയാണെന്നുള്ള ബോധ്യം ഉണ്ടാവും. അതില്ലാതെ വളര്‍ന്നുവരുന്നവരില്‍ പകുതിപേര്‍ കോളേജ് എത്തിയാലും പെണ്‍കുട്ടികളോട് അകലം പാലിക്കും. അത് പിന്നീട് ജീവിതം മുഴുവന്‍ അങ്ങനെയാവും. അവനു മരണം വരെ പെണ്ണ് എന്തെല്ലാമോ ആണ്, അല്ലാതെ ഒരു സഹജീവി അല്ല, ബഹുമാനിക്കണ്ട കാര്യമില്ല. എന്നാല്‍ ബാക്കിയുള്ളവര്‍ പെണ്‍സുഹൃത്തുക്കളെ കണ്ടെത്തും, ഒന്നിച്ചിടപഴകും, അവരെയും അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും ബഹുമാനിക്കാന്‍ പഠിക്കും.

കോളേജ് വരെയെത്തി ഫിഫ്റ്റി – ഫിഫ്റ്റി ചാന്‍സ് എടുക്കുന്നതിനു പകരം ചെറുപ്രായത്തില്‍ തന്നെ ഈ വിവേചനം മാറ്റി പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കി, സുഹൃത്തുക്കളായി മുന്നോട്ടു പോയാല്‍ എന്താ കുഴപ്പം? അതിനു പകരം ഇനി മിക്സഡ് സ്കൂളുകള്‍ തന്നെ അങ്ങ് നിര്‍ത്തലാക്കിയാല്‍ പിന്നെന്താ പ്രയോജനം? ഈ പറഞ്ഞ മൂരാച്ചി അദ്ധ്യാപകര്‍ക്ക് പണി എളുപ്പമുണ്ട്, അത്രന്നെ. എന്തേ? ഇതൊരു പോയിന്റല്ലേ?