Kerala

കാറ്റാടിദിനങ്ങള്‍


kattadi

സ്കൂള്‍ വിട്ട് നടന്നു വരുമ്പോ അമ്പലത്തിന്റെ പിന്നില്‍ നിന്നു നോക്കുമ്പോ കാണാം കുറച്ച് പേര്‍ അമ്പലമതിലൊക്കെ ചകിരിയും തൊണ്ടും കൊണ്ട് ഉരയ്ക്കുന്നത്. പെയിന്റടിക്കാന്‍ ഉള്ള തയ്യാറെടുപ്പ് – ഉത്സവം ഇങ്ങടുത്തുവെന്നതിന്റെ ആദ്യ അടയാളം. പിന്നെയൊരു സന്തോഷമാണ്, കാത്തിരിപ്പും. സന്ധ്യക്ക് അമ്പലത്തില്‍ പോകും, ഒരുക്കങ്ങളൊക്കെ കണ്ട് കറങ്ങി നടക്കും. അടുത്ത ദിവസങ്ങളില്‍ പെയിന്റടി തകര്‍ക്കും. രണ്ടുമൂന്ന് ദിവസം കൂടി കഴിയുമ്പോ മെയിന്‍ റോഡില്‍ നിന്ന് അമ്പലത്തിലേക്കുള്ള വഴിയരികില്‍ നിന്ന് തമ്പിയും ഒപ്പം ഒന്നുരണ്ടുപേരും നിന്ന് പുല്ലു ചെത്തുന്നതും വഴി വൃത്തിയാക്കുന്നതുമാവും സ്കൂളിന്ന് വരുമ്പോഴുള്ള കാഴ്ച്ച. അപ്പോഴേക്ക് പെയിന്റടിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും. എല്ലാ വര്‍ഷവും മുടങ്ങാതെ നിക്കറിലും കയ്യിലും ചുവന്ന പെയിന്റ് പറ്റിക്കാതെ അമ്പലത്തില്‍ നിന്ന് മടങ്ങില്ല. അടുത്ത ദിവസം കവലയിലെത്തുമ്പോഴെ മാറ്റം കാണാം. റോഡില്‍ പന്തല്‍ വന്നു കഴിഞ്ഞു. കവലയിലും ഇടറോഡിലേക്ക് തിരിയുന്നിടത്തും പന്തലുപണി അവസാനഘട്ടത്തിലാവും. ഇതിന്റെയൊന്നും ഒരു ലക്ഷണവും രാവിലെ സ്കൂളിലേക്ക് പോവുമ്പോ ഉണ്ടാവില്ല, തിരികെയെത്തുമ്പഴേക്ക് എത്രവേഗം പണി തീര്‍ന്നു.. നടന്ന് അമ്പലത്തിനടുത്തെത്തുമ്പോള്‍ കമ്മിറ്റിക്കാരും നാട്ടുകാരുമൊക്കെ ആയി ചിലര്‍ ഓടിനടക്കുന്നുണ്ടാവും. തിരിച്ചെത്തി ചായ കുടിക്കുന്നത് ഉത്സവനോട്ടീസും വായിച്ചാവും. ഓരോ വാക്കും, പരസ്യം ഉള്‍പ്പടെ, മുഴുവനും കുത്തിയിരുന്ന് വായിക്കുന്ന ശീലമുണ്ട്. എങ്കിലും ഉത്സവം കഴിഞ്ഞ് രണ്ടാഴ്ച്ച വരെയുള്ള സമയത്തിനിടെ ഒരു നാലഞ്ച് തവണ നോട്ടീസ് മുഴുവന്‍ ഇങ്ങനെ വായിച്ച് സംതൃപ്തിയടയുന്നതാണ്.

നോട്ടീസ് വായന തീരാറാവുമ്പോഴേക്ക് നല്ല ഉച്ചത്തില്‍ പാട്ട് കേള്‍ക്കാം. നേരേ പടിഞ്ഞാറെ കുന്നിന്‍പുറത്ത് പതിവുപോലെ ഒരു കോളാമ്പി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. അമ്പലത്തിനടത്ത പുളിമരത്തിലും, കവലയിലേക്കുള്ള വഴിയിലും, ബസ് സ്റ്റോപ്പിലും, കവലയിലുമെല്ലാം ഇപ്പൊ കോളാമ്പികള്‍ മുഴങ്ങിത്തുടങ്ങിക്കാണും. പക്ഷേ വരുന്ന വഴിക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചില്ലല്ലോ! പിന്നെ ഒരു ഓട്ടം. കുളി കഴിഞ്ഞ് നേരേ അമ്പലത്തിലേക്ക്. വലിയ തിരക്കൊന്നുമില്ല. ഒരു ദിവസം കൂടിയുണ്ട് കൊടിയേറ്റിനു. കുറച്ച് ആളുകളുണ്ട്. അകത്തും പുറത്തുമൊക്കെയായി ഓരോ ജോലികള്‍ നടക്കുന്നു. ഉരു ഉത്സവ മൂഡിലെത്തിയിട്ടുണ്ട് എന്തായാലും.

അടുത്ത ദിവസം കാലത്ത് ഒരു ഉത്സാഹവുമാ, എന്നാല്‍ വിഷമവും. പെട്ടെന്നൊന്ന് വൈകുന്നേരമായാല്‍ ഉത്സവമായില്ലോ.. എന്നാല്‍ ഇത്രേമൊക്കെ തിരക്കും ബഹളവുമുള്ളപ്പോ സ്കൂളില്‍ പോകാന്‍ പതിവിലും മടി.ചെന്നാലും ഇരിപ്പുറക്കില്ലല്ലോ. രാവിലെ പോവുമ്പോഴേ അമ്പലത്തിന്റെ പിന്നില്‍ മതിലിനു പുറത്ത് വലിയ കെട്ടുകള്‍ അടുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നത് കാണാം.. വൈകിട്ട് ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞ് നടപ്പ് പതിവുപോലെ പതുക്കെയല്ല, അല്പം വേഗത്തില്‍ തന്നെയാവും. പാലം കടക്കുമ്പോഴേ പതിയെ പാട്ടു കേട്ടു തുടങ്ങും. കവലയെത്തുമ്പോള്‍ ഉച്ചത്തിലാവും. റോഡരികിലെ മരത്തില്‍ കോളാമ്പിയുണ്ടാവും. ‘വടക്കുന്നാഥാ, സര്‍വ്വം നടത്തും നാഥാ’, ‘വൈക്കത്തു വാഴുന്ന വിശ്വനാഥാ’ തുടങ്ങിയ സ്ഥിരം ഉത്സവപ്പാട്ടുകള്‍ തന്നെയാവും കേള്‍ക്കുക. കവലയില്‍ നിന്ന് അമ്പലത്തിലേക്കുള്ള വഴി പതിവുപോലെ വിജനമായിരിക്കില്ല.. നടന്ന് നടന്ന് അമ്പലമെത്താറാവുമ്പോള്‍ വേഗം വീണ്ടും കൂടും. കാലത്ത് കെട്ടുകള്‍ കണ്ടിടത്ത് ഇപ്പൊ ചിന്തിക്കടകള്‍ ഉയര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ വലിയ പടുതയിട്ട് അടച്ചിരിക്കുകയാവും. അവിടുന്നൊരുവിധം ഓട്ടമായിരിക്കും. ഓടിയെത്തി ചായ കുടിച്ച്, കുളിച്ച് തിരിച്ച് അമ്പലത്തിലെത്തുന്ന വരെ ഒരു വെപ്രാളം.

പറമ്പിലൂടി ഓടി തമ്പിയുടെ വീട് കടന്ന് സ്റ്റേജിന്റെ പിന്നിലൂടെയാവും സ്ഥിരം എന്‍ട്രി. കൊടിയേറ്റ് മുതലെന്നും വൈകിട്ട് അമ്പലത്തിലുണ്ടാവുമെങ്കിലും നാലമ്പലത്തിനികത്തേക്ക് കയറുന്നത് തീരെ വിരളമാവും. ഒരു വര്‍ഷം മാത്രം ദീപാരാധന കഴിഞ്ഞ് നടതുറക്കുമ്പോള്‍ വലിയ മണിയടിക്കാനായി കയറി നിന്നു. പിറ്റേ ദിവസം ചെന്നപ്പോ മണിയുടെ നാവില്‍ നിന്നുള്ള കയറിന്റെ അറ്റത്തെ കൈകളുടെ എണ്ണം കണ്ട് ഞെട്ടി തിരിച്ചു പോന്നു. അതുകൊണ്ട് മുറ്റത്തൊക്കെ കറങ്ങി നടപ്പ് തന്നെ പ്രധാന പരിപാടി. അവിടുന്നുമിവിടുന്നുമൊക്കെ ഏതെങ്കിലും ചങ്ങാതിമാരെ കൂട്ടുകിട്ടും. നടപ്പോട് നടപ്പാണ് പിന്നെ. ആലിഞ്ചോട്ടിലും പടിഞ്ഞാറെ നടവഴിയിലും സ്റ്റേജിലും റോഡിലുമായി നടപ്പ്. കുറച്ച് കഴിയുമ്പോഴേക്ക് കാലൊക്കെ വേദനിച്ചൊരു പരുവമായിണ്ടാവും. ചെരുപ്പൊന്നും കൊണ്ടുപോയിട്ടുണ്ടാവില്ല. തെക്കേ മതിലിനപ്പുറെ അപ്പോഴേക്ക് വെടിനാരായണന്‍ എത്തി കതിനയില്‍ മരുന്നു നിറച്ചു തുടങ്ങിക്കാണും. അതു കണ്ട് നില്‍ക്കുമ്പോഴാവും മിക്കവാറും ചങ്ങലയുടെ ശബ്ദം – ആന എത്തി. ദീപാരാധനയ്ക്ക് നടയടച്ചിട്ടുണ്ടാവും. നേരെ ആനക്കൊട്ടിലില്‍ പോയി നിക്കും. നടതുറന്നാല്‍ തിരക്കിനിടെ ഒരു വിധം കണ്ടുതൊഴുതെന്ന് വരുത്തി ചാടി സ്റ്റേജില്‍ കേറും. കൂട്ടുപ്രതികളും എത്തിയിട്ടുണ്ടാവും.

പത്തുപതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിയുമ്പോള്‍ കൊടിയേറ്റിന്റെ ഭാവം ആവും. കൊടിമരച്ചുവട്ടില്‍ തിരക്ക് കൂടിയുട്ടാണ്ടാവും. എന്നാലും സ്റ്റേജില്‍ നിന്നാല്‍ സുഖായിട്ട് കാണാം. കൊടികയറി തുടങ്ങുമ്പോള്‍ എല്ലാവരും ചലപില നിര്‍ത്തി തൊഴുതു നില്‍ക്കും. എന്നാല്‍ വെടി നാരായണന്‍ വെടിപൊട്ടിക്കല്‍ അപ്പോഴേക്ക് തുടങ്ങും. തൊഴുത കൈകള്‍ നേരേ ചെവിയിലെത്തും. വെടിക്കെട്ട് കഴിഞ്ഞ ശേഷം കൊടി നോക്കി തൊഴുത് ചാടിയിറങ്ങും. വീണ്ടും അലച്ചില്‍ തുടങ്ങും. അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഒരു പണീമില്ലാതെ. അതുകഴിയുമ്പോ നേരേ ചിന്തിക്കടയിലേക്ക്. അരികുപിടിച്ച് നിന്ന് എല്ലാം നോക്കും. ചിലതൊക്കെ എടുത്ത് നോക്കും, ബാക്കി കണ്ട് തൃപ്തിയടയും. ഓരോ ഉത്സവത്തിനും ഓരോ അത്ഭുത ഐറ്റംസ് ഉണ്ടാവും. റിമോട്ടുള്ള കാറ്, വീഡിയോ ഗെയിമെന്ന് പറഞ്ഞ് തരുന്ന ബ്രിക്ക് ഗെയിം, സ്പ്രിംഗ് ഉള്ള വടിയില്‍ നിന്ന് തൊടുക്കുന്ന എയറോപ്ലെയിന്‍, ലൈറ്റ് കത്തുന്ന മോതിരം അങ്ങനെ പലതും. ഉത്സവത്തിനു പരിചയപ്പെടുന്ന ചില കൂട്ടുകാരുണ്ട്. അവന്മാര്‍ ചെറിയ എന്തെങ്കിലും അടിച്ചുമാറ്റിയിട്ടുണ്ടാവും. അതോടെപതിയെ കമ്പനി വിടും. അവ്ന്മാരെ പിടിച്ചാല്‍ കൂട്ടുകാരനാന്ന് പറഞ്ഞ് എന്നെയും പിടിക്കുമോന്ന് പേടി !

റിമോട്ട് കാറും ബ്രിക്ക് ഗെയിമുമൊക്കെ അഴിച്ചു പണിയുന്നത് ബിപിന്റെ ഭാഗമാണ്. എന്തെങ്കിലും ചെറിയ മാറ്റം വരുത്തിയിട്ടുണ്ടാവും ആള്. ഇനി മാറ്റം വരുത്താന്‍ പറ്റിയില്ലെങ്കില്‍ അഴിച്ചു പണിത് നശിപ്പിച്ചിട്ടെങ്കിലുമുണ്ടാവും. എന്നാല്‍ സ്പ്രിംഗ് എയ്റോപ്ലെയിന്‍, ലൈറ്റ് മോതിരം ഒക്കെ ശ്രീരാജിന്റെ ഏരിയയിലാണ്. സ്പ്രിംഗ് എങ്ങനെ പിടിപ്പിച്ചു, എങ്ങനെ പ്രവര്‍ത്തിപ്പിക്കുന്നു എന്നൊക്കെ നോക്കി പരീക്ഷണം നടത്തല്‍. ഉത്സവം തീരാറായപ്പോ ലൈറ്റ് മോതിരം ഒരെണ്ണമാ ബാക്കി. അപ്പൊ തന്നെ ഒരു വിധത്തില്‍ അമ്മയെ സോപ്പിട്ട് പത്തു രൂപാ വാങ്ങി കൊടുത്ത് മോതിരം കൈക്കലാക്കി. രാത്രിയെപ്പഴോ ആരോപറഞ്ഞപ്പോഴാണ് മോതിരം പോക്കറ്റില്‍ കിടന്ന് ലൈറ്റ് കത്തുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. ചുവപും പച്ചയും നിറത്തില്‍ വെളിച്ചം. അറ്റം തിരിച്ചാലെ കത്തൂന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഇത് ഇടയ്ക്കിടെ കത്തുന്നല്ലോ. അപ്പോഴാണ് ശ്രീരാജ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. മോതിരം തുറന്നു, രണ്ട് ബാറ്ററി (ചങ്ങാതിക്കൂട്ടത്തിന്റെ ഭാഷയില്‍ ബാള്‍ട്ടറി) എടുത്തു നോക്കി. ഒരെണ്ണം തലതിരിച്ച് വെച്ച് അടച്ചു – ‘ ഇനി ഇവനല്ല, ഇവന്റപ്പൂപ്പന്‍ കത്തൂല്ലാ’ ! അതുറപ്പാ ! അതുകൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ ബാക്കി വലിയ കമ്പുമ്മേല്‍ കുത്തിവച്ച കാറ്റാടികളും ബലൂണുകളുമായെത്തുന്ന രണ്ടുപേര്‍. കൈവിട്ടാല്‍ പറന്നുപോവുന്ന ഹൈഡ്രജന്‍ ബലൂണ്‍ ഇടയ്ക്ക് ഹിറ്റായി. അത് രണ്ടും ഓരോന്ന് സ്വന്തമാക്കും.

ഉത്സവം കഴിയുമ്പോഴേക്ക് ആകെ വിഷമമാവും. ഇനി തികച്ചൊരു വര്‍ഷം കാത്തിരിപ്പ്. അടുത്ത ദിവസം കാണാം പന്തലുകള്‍ അഴിക്കുന്നു, കോളാമ്പികളും റ്റ്യൂബുകളുമൊക്കെ അഴിക്കുന്നു. വൈകുന്നേരമായാല്‍ പാട്ട് കേള്‍ക്കാനില്ല. കവലയില്‍ നിന്നുള്ള വഴി വീണ്ടും വിജനം. രണ്ടാം ദിവസം വൈകിട്ടാവുമ്പഴേക്ക് ചിന്തിക്കടകള്‍ സ്ഥലം വിടും. അതാണ് അവസരം. എല്ലാരും കൂടി ചിന്തിക്കടകളിരുന്ന സ്ഥലത്തെത്തും. പിന്നെ നിലത്ത് മുഴുവന്‍ അരിച്ചുപെറുക്കലാണ്. കടക്കാരുടെ കയ്യീന്ന് വീണുപോയ ചില്ലറകള്‍ തപ്പുകയാണ് പരിപാടി. പത്ത് പതിനഞ്ച് രൂപാ വരെയൊക്കെ ചിലപ്പോ കിട്ടും. അതാണ് ഉത്സവത്തിന്റെ അവസാന ചടങ്ങ്. മോതിരം ഏതെങ്കിലും മേശയുടെ ഡ്രോയിലോ ഏതെങ്കിലും മുറിയിലോ വച്ചു മറക്കും, ബലൂണ്‍ അടുത്ത ദിവസം വരെയാവും ആയുസ്സ്. ഒടുവില്‍ ഉത്സവത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രം ആ കാറ്റാടി മാത്രമാവും..

ചിത്രത്തിനു കടപ്പാട്: https://www.facebook.com/pages/Jishnu-C-Krishnans-Photography-Art-Works/379978288736124

ഭ്രാന്തനോ ദേവനോ?


കേ­ര­ള­ത്തി­നെ കു­റി­ച്ചൊ­രു ചര്‍­ച്ച­യു­ണ്ടാ­യാല്‍ ഇതി­ലൊ­രു വാ­ച­കം എന്താ­യാ­ലും ഉള്‍­പ്പെ­ട്ടി­രി­ക്കും; ‘ദൈ­വ­ത്തി­ന്റെ സ്വ­ന്തം നാ­ട്’ അല്ലെ­ങ്കില്‍ ‘ഒ­രു ഭ്രാ­ന്താ­ല­യം­’. എന്തു കാ­ര്യ­വും പൊ­തു­വെ ഇതില്‍ ചു­റ്റി­പ­റ്റി­യാ­വും. എന്നാല്‍ ഇതില്‍ ഏതാ­ണ് ശരി, അല്ലെ­ങ്കില്‍ ഏതാ­ണ് കേ­ര­ള­ത്തി­നു കൂ­ടു­തല്‍ ഇണ­ങ്ങു­ന്ന വി­ശേ­ഷ­ണം? ഒരു സം­സാ­ര­മു­ണ്ടാ­യാല്‍ ഇരു­കൂ­ട്ടര്‍­ക്കും അം­ഗീ­ക­രി­ക്കാ­വു­ന്ന ഒരു­ത്ത­രം ലഭി­ക്കാ­റി­ല്ല.

ഇ­ങ്ങ­നെ വി­ളി­ക്കാ­നു­ണ്ടായ സാ­ഹ­ച­ര്യം മാ­ത്രം ചി­ന്തി­ച്ചാല്‍ ഒരു­പ­ക്ഷെ എവി­ടെ­യെ­ങ്കി­ലും എത്തി­യേ­ക്കാം. എന്നാല്‍ ഈ രണ്ട­ഭി­പ്രാ­യ­ങ്ങള്‍ പോ­സി­റ്റീ­വും നെ­ഗ­റ്റീ­വു­മാ­യി കരു­തി­യാല്‍ ഒരു തീ­രു­മാ­ന­ത്തി­ലെ­ത്താന്‍ വി­ഷ­മ­മാ­വും. ജീ­വി­ക്കാന്‍ നല്ലൊ­രു സ്ഥ­ല­മാ­ണോ ­കേ­ര­ളം­ എന്നു ചോ­ദി­ച്ചാല്‍ പൂര്‍­ണ്ണ­മ­ന­സ്സോ­ടെ ‘അ­തെ’ എന്നൊ ‘അ­ല്ല’ എന്നോ പറ­യാന്‍ ആര്‍­ക്കും മൂ­ന്നു വട്ടം ചി­ന്തി­ക്കേ­ണ്ടി വരും. ചു­രു­ക്കം പറ­ഞ്ഞാല്‍ ആകെ ഒരു കണ്‍­ഫ്യൂ­ഷന്‍!

ഒ­രു കേ­ര­ളീ­യ­നായ എനി­ക്കും ഇതേ കണ്‍­ഫ്യൂ­ഷന്‍ ഉണ്ടാ­യി­രു­ന്നു, കു­റ­ച്ചു കാ­ലം മുന്‍­പ് വരെ. എന്നാല്‍ ഇന്ത്യ­യി­ലെ ഒരു മഹാ­ന­ഗ­ര­ത്തി­ലെ കു­റ­ച്ചു­കാ­ല­ത്തെ ജീ­വി­തം ഒരു­ത്ത­രം കണ്ടെ­ത്തു­ന്ന­തി­നു അല്പം സഹാ­യ­ക­മാ­യി. ഇന്ത്യ­യു­ടെ വി­ദ്യാ­ഭ്യാസ ­ന­ഗ­രം­ എന്ന് അറി­യ­പ്പെ­ടു­ന്ന പു­ണെ­യി­ലെ കു­റേ ദി­വ­സ­ങ്ങ­ളാ­യി­രു­ന്നു അത്. അന്ന് മന­സ്സി­ലാ­ക്കിയ ചില കാ­ര്യ­ങ്ങ­ളാ­ണ് ഈ താ­ര­ത­മ്യം എളു­പ്പ­മാ­ക്കി­യ­ത്.

എ­ന്നും കേ­ര­ളം മാ­ത്രം ഇങ്ങ­നെ, കേ­ര­ള­മാ­യ­തു കൊ­ണ്ടാ­ണ് ഈ അനു­ഭ­വി­ക്കേ­ണ്ടി­വ­രു­ന്ന­ത്, ഈ നാ­ട് നന്നാ­വി­ല്ല എന്നൊ­ക്കെ കേ­ട്ടും കണ്ടും കഴി­ഞ്ഞി­രു­ന്ന കാ­ല­ത്താ­ണ് പൂ­ണെ­യ്ക്കു വണ്ടി­ക­യ­റു­ന്ന­ത്. ­റെ­യില്‍­വേ­ സ്റ്റേ­ഷ­നില്‍ ഇറ­ങ്ങി ഓട്ടോ­യില്‍ യാ­ത്ര തു­ട­ങ്ങി­യ­പ്പോള്‍ തന്നെ ആദ്യ അനു­ഭ­വം. കണ്ണു­മ­ട­ച്ച് പറ­ന്ന് റോ­ഡി­ലേ­ക്ക് ഇറ­ങ്ങിയ ഓട്ടോ, ഒരു സ്ത്രീ­യെ മറ്റൊ­രു വണ്ടി­യു­ടെ ഇട­യില്‍ ചേര്‍­ത്ത് ഇടി­ച്ചു. എന്നാല്‍ അതൊ­ന്നും ആര്‍­ക്കു­മൊ­രു കാ­ര്യ­മ­ല്ല. ഡ്രൈ­വര്‍ കു­റേ ചീ­ത്ത് വി­ളി­ച്ചു­കൊ­ണ്ട് ആ സ്ത്രീ­യെ തട്ടി­മാ­റ്റി മു­ന്നോ­ട്ടു പോ­കാന്‍ ശ്ര­മി­ക്കു­ന്നു. അവര്‍ ഒരു ഭാ­വ­മാ­റ്റ­വു­മി­ല്ല­തെ അതി­നി­ട­യില്‍ നി­ന്ന് രക്ഷ­പെ­ടാന്‍ ശ്ര­മി­ക്കു­ന്നു. രണ്ട് പേ­രും എങ്ങ­നൊ­ക്കെ­യൊ കട­ന്നു പോ­യി­.

ഓ­ട്ടോ­ക്കാ­രു­ടെ വി­ശേ­ഷം അവി­ടെ തു­ട­ങ്ങു­ന്ന­തേ­യു­ണ്ടാ­യി­രു­ന്നു­ള്ളു. ഒരു ബെന്‍­സി­ന്റെ ഡ്രൈ­വര്‍ സീ­റ്റില്‍ ഇരി­ക്കു­ന്ന­യാ­ളെ­ക്കാള്‍ വരു­മാ­ന­മു­ള്ള­യാ­ളാ­ണ് ഓട്ടോ­യു­ടെ ഡ്രൈ­വര്‍ സീ­റ്റില്‍. താ­മ­സി­ക്കു­ന്ന ഫ്ലാ­റ്റ് മു­തല്‍ ജം­ഗ്ഷന്‍ വരെ­യു­ള്ള ഒന്നര കി­ലോ­മീ­റ്റര്‍ ദൂ­രം സഞ്ച­രി­ക്കാന്‍ പകല്‍ സമ­യ­ത്ത് ആവ­ശ്യ­പ്പെ­ടു­ന്ന­ത് മു­പ്പ­ത് മു­തല്‍ അന്‍­പ­ത് രൂപ വരെ, രാ­ത്രി ആയാല്‍ അത് നൂ­റി­നും മു­ക­ളില്‍ ! മറാ­ഠി വശ­മു­ണ്ടോ, എങ്കില്‍ അല്പം പി­ടി­ച്ചു നില്‍­ക്കാം, അത്ര­ത­ന്നെ­.

അ­തി­നി­ടെ പത്ര­ത്തില്‍ കണ്ട ഒരു വാര്‍­ത്ത ഗം­ഭീ­ര­മാ­യി­രു­ന്നു. മറാ­ഠി വശ­മി­ല്ലാ­തെ ഒറ്റ­യ്ക്ക് ­പൂ­ണെ­റെ­യില്‍­വേ സ്റ്റേ­ഷ­നില്‍ അര്‍­ധ­രാ­ത്രി വന്നി­റ­ങ്ങിയ നാ­ഗ­ലാ­ന്റ് സ്വ­ദേ­ശി ഏതാ­നും കി­ലോ­മീ­റ്റര്‍ ദൂ­ര­ത്തേ­ക്ക് ഓ­ട്ടോ­ വി­ളി­ച്ചു. അയാ­ളോ­ട് വാ­ങ്ങി­യ­ത് ആറാ­യി­രം രൂ­പ, ഇറ­ക്കി­വി­ട്ട­ത് മറ്റെ­വി­ടെ­യോ! അടു­ത്ത അനു­ഭ­വം ഒരു ചങ്ങാ­തി­ക്കാ­യി­രു­ന്നു. വെ­ളു­പ്പി­നെ ബസ്സില്‍ വന്നി­റ­ങ്ങിയ ശേ­ഷം ഓട്ടോ പി­ടി­ച്ച് പത്ത് കി­ലോ­മീ­റ്റര്‍ അക­ലെ­യു­ള്ള വീ­ട്ടില്‍ എത്തി­യ­പ്പോള്‍ രൂ­പാ ആയി­ര­ത്തി­യി­രു­ന്നൂ­റ്! അതി­നെ പറ്റി ബഹ­ള­മു­ണ്ടാ­യ­തു കേ­ട്ട് ഉണര്‍­ന്ന അയല്‍­ക്കാര്‍ അയാ­ളാ­വ­ശ്യ­പ്പെ­ട്ട തുക ഒരു രൂ­പാ പോ­ലും കു­റ­യാ­തെ കു­ത്തി­നു പി­ടി­ച്ച് വാ­ങ്ങി­ക്കൊ­ടു­ത്തു. ഇപ്പോള്‍ നാ­ട്ടില്‍ അഞ്ചോ പത്തോ രൂ­പാ കൂ­ടു­ത­ലാ­വ­ശ്യ­പ്പെ­ട്ടാല്‍ ഓര്‍­ക്കും, എത്ര­യോ ഭേ­ദ­മെ­ന്ന്…

നൈ­റ്റ് ഷി­ഫ്റ്റ് ജോ­ലി കഴി­ഞ്ഞ് വെ­ളു­പ്പി­നെ ബൈ­ക്കില്‍ മട­ങ്ങു­ന്ന സമ­യ­ത്താ­ണ് അടു­ത്ത കു­രി­ശ് ആദ്യം പി­ട­ലി­യി­ലാ­വു­ന്ന­ത്. നാ­ട്ടി­ലെ കള­ക്ട്രേ­റ്റ് മാര്‍­ച്ച് പോ­ലെ വഴി നി­റ­യെ നാ­യ്ക്കള്‍. ബൈ­ക്ക് അടു­ത്തെ­ത്തു­മ്പോള്‍ കാല്‍ ലക്ഷ്യ­മാ­ക്കി കു­തി­ച്ചു ചാ­ടും.  കു­റ­ഞ്ഞ­തൊ­രു ജി­ല്ലാ മീ­റ്റി­ങ്ങി­നു­ള്ള സം­ഖ്യ ഉണ്ടാ­വും ഓരോ കവ­ല­യി­ലും! അതി­നെ­കു­റി­ച്ച് അന്വേ­ഷി­ച്ച­പ്പോള്‍ അറി­യാന്‍ കഴി­ഞ്ഞ­ത് ഇവ­യെ­ല്ലാം മേ­നക ഗാ­ന്ധി­യു­ടെ അടു­ത്ത ആള്‍­ക്കാര്‍ ആണെ­ന്ന­താ­ണ്. അതി­ലൊ­ന്നി­നെ തൊ­ട്ടാല്‍ അതു തീ­ക്ക­ളി­യാ­വും. എന്നാല്‍ ചു­രു­ങ്ങി­യ­തൊ­രു അഞ്ചെ­ണ്ണം വീ­തം ദി­വ­സേന റോ­ഡില്‍ വണ്ടി മു­ട്ടി ചാ­വു­ന്നു­ണ്ട്, അത് നമ്മു­ടെ ഗാ­ന്ധി­ക്ക് ക്ഷ­മി­ക്കാ­വു­ന്ന­തെ­യു­ള്ളു. നാ­യ്ക്ക­ളു­ടെ ശല്യം മൂ­ലം ഏറെ പേര്‍­ക്ക് പരി­ക്ക് പറ്റു­ന്നു. പക്ഷെ അവി­ടെ മനു­ഷ്യ­ന്റെ­യ­ല്ല, നാ­യ്ക്ക­ളു­ടെ ജീ­വ­നാ­ണ് വി­ല­ക്കൂ­ടു­തല്‍ !

ബാ­ങ്കില്‍ ഉദ്യോ­ഗം ലഭി­ച്ചാല്‍ അ­ഴി­മ­തി­ നട­ത്തി പണം സമ്പാ­ദി­ക്കാം എന്നു സ്വ­പ്നം കണ്ട് ബങ്ക് ടെ­സ്റ്റ് എഴു­തി ഫലം കാ­ത്തി­രി­ക്കു­ന്ന ഒരു മഹാ­രാ­ഷ്ട്ര സ്നേ­ഹി­ത­നു­മൊ­പ്പം റെ­യില്‍­വേ സ്റ്റേ­ഷ­നില്‍ പോ­യ് വന്ന­പ്പോള്‍ അദ്ദേ­ഹ­ത്തി­ന്റെ ആഗ്ര­ഹം മാ­റി; ജോ­ലി ബാ­ങ്കില്‍ വേ­ണ്ട, റെ­യില്‍­വേ­യില്‍ മതി! നാ­ട്ടില്‍ നി­ന്നു വരു­ന്ന ബൈ­ക്ക് എടു­ക്കാ­നാ­യി­രു­ന്നു ആ യാ­ത്ര. പെ­ട്രോള്‍ ഉണ്ടാ­വ­രു­തെ­ന്ന നിര്‍­ദ്ദേ­ശ­പ്ര­കാ­രം ടാ­ങ്കി­ലെ മു­ഴു­വന്‍ പെ­ട്രോ­ളും ഊറ്റി, അതി­ന്റെ പൈ­പ്പും ഊരിയ നി­ല­യി­ലാ­യി­രു­ന്നു യാ­ത്ര ആരം­ഭി­ച്ച­ത്. എന്നാല്‍ അത്ഭു­ത­മെ­ന്നു പറ­യ­ട്ടെ, ബൈ­ക്ക് ഏറ്റു­വാ­ങ്ങു­മ്പോള്‍ പൈ­പ്പും കണ­ക്ട് ചെ­യ്ത് ഒരു ലി­റ്റര്‍ പെ­ട്രോള്‍ സഹി­തം അതാ വണ്ടി. വണ്ടി­യു­ടെ ചാ­വി­യുള്‍­പ്പ­ടെ എല്ലാം എന്റെ കൈ­യ്യി­ലും. പി­ന്നെ ആ കൂ­ലി­യു­ടെ ഉപ­ദേ­ശം, അഞ്ഞൂ­റ് രൂപ തന്നാല്‍ വണ്ടി സേ­ഫാ­യി പു­റ­ത്തെ­ത്തി­ച്ചു തരാം, ഇല്ലെ­ങ്കില്‍ നി­ങ്ങള്‍­ക്ക് സ്വ­യം കൊ­ണ്ട് പോ­കാം. എന്നാല്‍ നമ്മള്‍ സ്വ­യം കൊ­ണ്ടു­പോ­യാ­ലോ, ഗേ­റ്റി­ലെ പോ­ലീ­സു­കാ­രന്‍ പരി­ശോ­ധി­ക്കും, പെ­ട്രോള്‍ കാ­ണും, ആയി­രം മു­തല്‍ മു­ക­ളി­ലേ­ക്ക്, അയാ­ളു­ടെ അപ്പോ­ഴ­ത്തെ ആവ­ശ്യ­മ­നു­സ­രി­ച്ച് തുക ഫൈന്‍ അട­യ്ക്ക­ണം. കൂ­ലി വണ്ടി കൊ­ണ്ടു­പോ­യാല്‍ പോ­ലീ­സു­കാ­ര­നു ഒരു സം­ശ­യ­വു­മി­ല്ല. ഇനി വണ്ടി തി­രി­കെ കയ­റ്റി വി­ടാന്‍ ചെ­ല്ലു­മ്പോള്‍ ഞാ­യ­റാ­ഴ്ച്ച, ജല­ദോ­ഷം, രാ­ഹു­കാ­ലം തു­ട­ങ്ങിയ തട­സ്സ­ങ്ങ­ളു­ണ്ടാ­വാം. എന്നാല്‍ നമ്മള്‍ കൊ­ടു­ക്കു­ന്ന അഞ്ഞൂ­റു രൂ­പ­യ്ക്ക് ഒരു ചായ കു­ടി­ച്ചാല്‍ ഈ തട­സ്സ­ങ്ങ­ളെ­ല്ലാം നീ­ങ്ങും. നമ്മു­ടെ നാ­ട്ടില്‍ ഞാ­യ­റാ­ഴ്ച്ച തോ­റും ‘അ­ന­ന്തം അജ്ഞാ­തം’ പരി­പാ­ടി ഉള്ള­തു­കൊ­ണ്ടാ­ണെ­ന്ന് തോ­ന്നു­ന്നു ഈ തട­സ്സ­ങ്ങ­ളൊ­ന്നു­മി­ല്ല.

ഇ­നി ആ ബൈ­ക്കു­മാ­യി ഒന്നു പു­റ­ത്തേ­ക്കി­റ­ങ്ങി­യാ­ലോ, യേ­മാ­ന്മാര്‍ സല്യൂ­ട്ട­ടി­ച്ച് റോ­ഡ്സൈ­ഡില്‍ കാ­ത്തു നില്‍­ക്കും. ഒരേ­യൊ­രു കാ­ര്യം മാ­ത്രം നോ­ക്കി­യാല്‍ മതി അമ്മാ­വ­ന്മാര്‍­ക്ക്, നമ്പര്‍ പ്ലേ­റ്റില്‍ ആദ്യം ‘MH’ ആണോ അല്ല­യോ. അല്ലെ­ങ്കില്‍ തു­ട­ങ്ങും ­ചര്‍­ച്ച, നാ­ല­ക്ക ശമ്പ­ള­വും മറാ­ഠി മാ­ത്ര­മ­റി­യു­ക­യും ചെ­യ്യു­ന്ന യേ­മാ­ന്മാ­രും മറാ­ഠി പോ­യി­ട്ട് വള്ളി­യി­ല്ലാ­ത്ത ഹി­ന്ദി മാ­ത്ര­മ­റി­യാ­വു­ന്ന നമ്മ­ളും തമ്മില്‍ ചൂ­ടും പൊ­ടി­യു­മ­ടി­ച്ച് റോ­ഡില്‍ ഒരു മണി­ക്കൂര്‍. വേ­നല്‍­ക്കാ­ല­ത്ത് യേ­മാ­ന്മാ­രു­മാ­യു­ള്ള ചര്‍­ച്ച­യില്‍ സൂ­ര്യ­ന്റെ ചൂ­ട് തല­യി­ല­ടി­ക്കു­മ്പോല്‍ ‘എ­ന്തൊ­രു കാ­ല­മാ­ടാ ഇത്’  എ­ന്ന് ചോ­ദി­ക്കുക സ്വാ­ഭാ­വി­കം. സാ­റ­ന്മാര്‍ അയ്യാ­യി­ര­ത്തി­ലും, നമ്മള്‍ അന്‍­പ­തി­ലും ആരം­ഭി­ക്കു­ന്ന ലേ­ലം വി­ളി പൊ­തു­വെ ഇരു­നൂ­റി­നും ആയി­ര­ത്തി­നു­മി­ട­യില്‍ ഉറ­പ്പി­ക്കും. ഇനി നമ്മു­ടെ കയ്യില്‍ അന്‍­പ­തെ ഉള്ളു എന്ന് അന്വേ­ഷി­ച്ച് ബോ­ധ്യ­പ്പെ­ട്ടാല്‍ പി­ന്നെ അതു മതി. രാ­വി­ലെ ഏഴു മണി­ക്ക് വണ്‍ വേ തെ­റ്റി­ച്ചെ­ന്ന കു­റ്റ­ത്തി­നു പത്തൊന്‍­പ­തു രൂ­പാ വാ­ങ്ങി പോ­യി­രി­ക്കു­ന്നു യേ­മാന്‍. ഇനി ഒരാ­ളെ തല്ലി­ക്കൊ­ല്ല­ണോ, അതി­നും ഒന്നോ രണ്ടോ നോ­ട്ട് സാ­റി­നേ ഏല്‍­പ്പി­ച്ചാല്‍ മതി ! പക്ഷേ ഫൈന്‍ അട­യ്ക്കു­മ്പോല്‍ കി­ട്ടു­ന്ന രസീ­ത് കണ്ട് ചോ­ദി­ക്ക­രു­ത് ‘സാ­റി­ന്റെ മോന്‍ ഒന്നാം ക്ലാ­സില്‍ ആണോ’ എന്ന്… സാ­ങ്കേ­തിക ബു­ദ്ധി­മു­ട്ടു­കള്‍ മൂ­ലം ടെ­ക്കി­ക­ളു­ടെ പക്കല്‍ നി­ന്നും ഫൈന്‍ പി­രി­ക്കാന്‍ പൂ­ണെ ­പോ­ലീ­സ് ‘ഡെ­ബി­റ്റ് കം ക്രെ­ഡി­റ്റ് കാര്‍­ഡ് സ്വൈ­പ്പി­ങ്ങ് മെ­ഷീന്‍’ സേ­വ­നം ഉപ­യോ­ഗി­ച്ചേ­ക്കു­മെ­ന്നാ­ണ് ഒടു­വില്‍ കി­ട്ടിയ വാര്‍­ത്ത…

ഇ­രു­പ­ത്ത­യ്യാ­യി­രം രൂ­പ­യ്ക്ക് പള്‍­സര്‍ വില്‍­ക്കു­ന്ന ചേ­ട്ടാ, ഇവി­ടെ നാ­ല­ഞ്ച് വര്‍­ഷം പഴ­ക്കം ചെ­ന്ന, ഓടു­ന്ന കണ്ടീ­ഷ­നി­ലു­ള്ള പള്‍­സര്‍ വെ­റും നാല്‍­പ്പ­തി­നാ­യി­ര­ത്തി­നും അന്‍­പ­തി­നാ­യി­ര­ത്തി­നും ഇട­യില്‍ ലഭി­ക്കും! ഇവി­ടെ വണ്ടി­യോ­ടി­ക്കു­ന്ന­വര്‍ വി­ശ്വ­സി­ക്കു­ന്ന­ത് ‘എ­ന്റെ ബൈ­ക്ക് ആ ലോ­റി­യില്‍ ഇടി­ച്ചാല്‍ ആ ലോ­റി മറി­യും’ എന്നാ­ണ്! പി­ന്നെ മറ്റൊ­രു സൌ­ക­ര്യ­മു­ണ്ട്, നാ­ല­ക്ക ശമ്പ­ള­മേ ഉള്ളു­വെ­ങ്കില്‍ ഓഫീ­സില്‍ പോ­വു­ക, തി­രി­ച്ചു വരി­ക, ഉറ­ങ്ങു­ക, വേ­റൊ­ന്നി­നും പോ­ക­ണ്ട­താ­യി വരി­ല്ല! നാ­ട്ടില്‍ കീ­റിയ ഷര്‍­ട്ടി­ട്ട മെ­മ്പ­റെ കളി­യാ­ക്കു­മ്പോള്‍, പൂ­ണെ­യില്‍ ഒരു എം­.എല്‍.എ യു­ടെ പോ­സ്റ്റ­റ് കണ്ട് ജ്വ­ല്ല­റി പര­സ്യ­മാ­യി തെ­റ്റി­ധ­രി­ച്ചു, അദ്ദേ­ഹ­ത്തി­ന്റെ പേ­രു തന്നെ ‘ഗോള്‍­ഡ് മാന്‍’ എന്നാ­ണ­ത്രേ! പി­ന്നെ, ഇന്ത്യ ഒന്ന­ല്ല, രണ്ടാ­ണ്.. തെ­ക്കേ ഇന്ത്യ­യും വട­ക്കേ ഇന്ത്യ­യും­.. അതു മറ­ക്ക­രു­ത്! 

ഇ­തെ­ല്ലാം കാ­ണു­മ്പോള്‍ വി­ശ്വ­സി­ക്കാന്‍ ഏറ്റ­വും പ്ര­യാ­സ­മു­ള്ള കാ­ര്യം, ജീ­വി­ക്കു­ന്ന­ത് ഇന്ത്യ­യു­ടെ വി­ദ്യാ­ഭ്യാസ നഗ­ര­ത്തി­ലാ­ണെ­ന്ന­താ­ണ്; അതേ സമ­യം വി­ശ്വ­സി­ച്ചു പോ­കു­ന്ന­ത് കേ­ര­ളം ദൈ­വ­ത്തി­ന്റെ സ്വ­ന്തം നാ­ടാ­ണെ­ന്ന­തും­!

 

//Originally written for http://www.malayal.am, and following is the basic idea of this article – posted in FB soon after my return from Pune//

 

Life in Pune taught me the following things:

1. Life of a dog is most important than of a human’s.

2. A person who is sitting in the driver seat of an Auto Rickshaw earns more than a person who is in the driver seat of a Mercedes Benz !

3. If you count the bedbugs on your bed in Pune after winter, it will be higher than that of a local theater in Kerala..

4. There are lot of differences between a new bike and a second hand bike, other than price !

5. No matter whether you are paying Rs. 5 or Rs. 500000 as fine to Police, you are not gonna get a receipt for that.. And if you get, you feel like its made by a 1st standard student !

6. No wonder if police implementing swiping machines for collecting money from Techies in Wakad and Hinjewadi !!

7. You have 10k or less salary, go to office, come back home, and just sleeeeep.. !

8. Most difficult thing to believe is that we are living in India’s Educational City !!

9. India is divided into South India and North India !

10. After all, Kerala is God’s own Country !!