സ്കൂള്‍

ചന്ദനലേപ സുഗന്ധം..!


അച്ഛന്‍ ബൈക്കില്‍ ഇരുന്ന് രണ്ടാമത്തെ ഹോണ്‍ മുഴക്കുമ്പോഴാണ് തിരക്കിട്ട് ബാഗും തൂക്കി ചാടുക. ഇറങ്ങുന്നതിന് മുന്‍പ് അവസാനഭാഗമാണ് ചന്ദനം കുറി തൊടല്‍. ചന്ദനം അരച്ചത് ഇടതുകൈയ്യിലാക്കി അടുക്കളയില്‍ നിന്ന് അമ്മ ഓടി വരും. വലതു കൈയ്യുടെ മോതിരവിരല്‍ കൊണ്ട് നെറ്റിയിലും കഴുത്തിലും ഓരോ കുറി. പിന്നെ നേരെ ഓടിച്ചെന്ന് ബൈക്കില്‍ അച്ഛന്റെ മുന്നിലിരുന്ന് ഗമയില്‍ സ്കൂളില്‍ക്ക്. എല്‍.കെ.ജി, യൂ.കെ.ജി ഒക്കെ പഠിക്കുമ്പോ ഗമതന്നെയാര്‍ന്നൂ, ഒന്നാം ക്ലാസ്സ് മുതല്‍ ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞെ ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍ക്ക് പൂവാറൊള്ളൂ, അപ്പൊ ഗമയിത്തിരി കുറയുല്ലോ..

അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം പതിവുപോലെ അമ്മ കൈയ്യില്‍ ചന്ദനവുമായി ഓടിയെത്തി, നെറ്റിയിലും കഴുത്തിലും തൊടുവിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ഷൂവില്‍ പൊടി കണ്ടത്. എന്നെ പിടിച്ചിരുത്തി അമ്മ നൈറ്റിയുടെ അറ്റം കൊണ്ട് ഷൂ തുടച്ചു. അപ്പോ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു എന്തിനാ കഴുത്തില്‍ ചന്ദനം തൊടണേന്ന്. അത് അമ്മയെ മറക്കാണ്ടിരിക്കാനാന്നാണ് അമ്മ മറുപടി പറഞ്ഞത്. ഞാന്‍ ഓടിച്ചെന്ന് ബൈക്കില്‍ കയറി സ്കൂളിലെത്തി. എല്‍.കെ.ജി ക്ലാസ്സില്‍.

ക്ലാസ്സിലിരിക്കുമ്പോഴൊക്കെ അമ്മയെ ഓര്‍ത്തു. രാവിലെ അടുക്കളയിലെ ജോലികള്‍ ഓടിനടന്ന് തീര്‍ക്കുന്നു, അതിനിടെ എന്റെ കാര്യങ്ങള്‍, അച്ഛന് കൊണ്ടുപോവാനുള്ള ഭക്ഷണം മൂന്ന് തട്ടുള്ള പാത്രത്തിലാക്കി വെക്കുണു, മുത്തശ്ശിക്ക് കാപ്പിയും പലഹാരവും കൊടുക്കുണൂ. അങ്ങനെ ഓടെടാ ഓട്ടം. എന്നിട്ടും അമ്മെ മറക്കാണ്ടിരിക്കാന്‍ കഴുത്തില്‍ ചന്ദനക്കുറി തൊടുവിക്കണു. എന്റെ ഓര്‍മ്മയില്‍ ഞാന്‍ ക്ലാസ്സിലിരുന്ന് കരഞ്ഞത് അന്നാണ്. കുറെ സങ്കപ്പെട്ട് കരഞ്ഞു.. വെളുത്ത് കുറച്ച് തടിച്ച ടീച്ചര്‍ (ടീചര്‍ടെ പേരു മറന്നു – പക്ഷേ ഒരു പരീക്ഷയ്ക്ക് വെച്ചെഴുതാന്‍ അമ്മ തന്നുവിട്ട ‘വനിത’ വായിച്ചിട്ട് ഇപ്പൊ തരാംന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഇതുവരെ തന്നിട്ടില്ലാന്നുള്ളത് ഞാന്‍ മറന്നിട്ടില്ല) കാരണം ചോദിച്ചു.. അമ്മേ കാണണംന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ ടീച്ചര്‍ കുറേ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. പിന്നെ ശാരദച്ചേച്ചിടെ കൂടെ ക്ലാസ്സീന്ന് പുറത്ത് പോയി എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞ് കരച്ചില്‍ മാറ്റി..

പിന്നെന്തോ, അതുകൊണ്ടാണോ എന്നറീല്ല.. ഇന്നും നെറ്റിയിലും കഴുത്തിലും ചന്ദനം തൊട്ടില്ലെങ്കില്‍ എന്തോ ഒരസ്വസ്ഥത ദിവസം മുഴുവന്‍. പലപ്പോഴും പലരും എന്റെ ചന്ദനക്കുറി വിഷയമാക്കി. ഒന്‍പതാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ ആദ്യമായി ക്ലാസ്സിലെ വന്ന ജയ ടീച്ചര്‍ ആദ്യം ചോദിച്ചത് എന്തിനാ എന്നും ചന്ദനം തൊടണേന്ന്.. പ്ലസ് ടു ക്ലാസ്സില്‍ ബിസിനസ് സ്റ്റഡീസ് പഠിപ്പിക്കാന്‍ വന്ന റെജി സര്‍ പറഞ്ഞത് രാവിലെ ക്ലാസ്സ് എടുക്കാന്‍ വരുമ്പോ കുളിച്ച് ചന്ദനം തൊട്ട് കുറച്ച് പേര്‍ ക്ലാസ്സിലുണ്ടെങ്കില്‍ ഒരു പ്രത്യേക് സുഖമാണെന്ന്.. മലയാള മാസം അവസാന ദിവസം വൈകിട്ട് പിരിയുമ്പോള്‍ സാര്‍ പറയും, നാളെ ഒന്നാം തീയതിയാ, പുഷ്പാഞ്ജലി കഴിച്ച് പ്രസാദമൊക്കെയായി വരണംന്ന് ! പ്ലസ് ടു ജീവിതം കഴിഞ്ഞ് പിരിയുമ്പോള്‍ ഓട്ടോഗ്രാഫില്‍ ഒരു സുഹൃത്ത് കുറിച്ചത് ‘കുറിയും ചിരിയും മറക്കില്ല’ എന്നാണ്. മുഖപുസ്തക സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കിടയില്‍ ഉണ്ട് ആ സുഹൃത്ത്; ആള്‍ക്ക് ഓര്‍മ്മയുണ്ടൊ എന്തോ. പിന്നീട് ഇന്‍ഫോസിസില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ ട്രെയിനിംഗ് കഴിഞ്ഞ് വാല്വേഷനു വന്ന മാഡം ചോദിച്ചു എന്തിനാ എന്നും ചന്ദനം തൊടണേന്ന്. അങ്ങനെ സംശയങ്ങളും ചോദ്യങ്ങളും ഏറെ.. എന്തായാലും എന്റെ നെറ്റീലും കഴുത്തിലും എന്നും ചന്ദനത്തിനു സ്ഥാനം ഉറപ്പ് !

ഉണ്ണിക്കുട്ടന്റെയും ലോകം


യു.പി.സ്കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസ കാലഘട്ടത്തിലെ എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സീസണല്‍ ശത്രുവായിരുന്നു ശ്രുതി. മറ്റാരുമല്ല, എന്റെ പിതൃസഹോദരപുത്രി, ഫ്രം ദില്ലി. സീസണല്‍ ശത്രുവെന്ന് പറഞ്ഞത് മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ല.. കാര്യം എപ്പോഴും ശത്രുതയുണ്ടെങ്കിലും സമ്മര്‍ സീസണില്‍ മാത്രമേ നാട്ടിലുണ്ടാവൂ.. ദില്ലിയില്‍ നിന്ന് വേനലവധിക്ക് നാട്ടില്‍ വന്ന് ഒരു മാസം തങ്ങിയിട്ട് മടങ്ങും. പ്രധാനമായി, രാഷ്ട്രഭാഷയഅയ ഹിന്ദി എനിക്ക് എഴുതാനും വായിക്കാനും മാത്രമേയറിയൂ എന്ന പുച്ഛം അവള്‍ക്കെന്നോട്; അതേസമയം മലയാളിയായിട്ട് മലയാളം എഴുതാനും വായിക്കാനും അറിയില്ലല്ലോയെന്ന് പുച്ഛം എനിക്കവളോട്..

പ്രായം മുതല്‍ അടിയാണ്.. ഒരു മാസത്തിന് മൂത്തതായോണ്ട് ചേച്ചിയാണെന്ന് പറഞ്ഞ് പ്രഥമപ്രഹരം! പിന്നെ ഓരോന്നായി തുടങ്ങുന്നു.. ദൂരദര്‍ശന്‍ മാത്രമുള്ള ആദ്യകാലത്തും ഞങ്ങള്‍ക്ക് രണ്ടാള്‍ക്കും അത് വെറും ദൂരദര്‍ശന്‍ ‘മാത്രം’ അല്ലായിരുന്നു.. അത് ഹിന്ദി ദൂരദര്‍ശനും മലയാളം ദൂരദര്‍ശനും ആയിരുന്നു.. രണ്ടേ രണ്ട് ചാനല്‍ മാത്രമായിട്ട് ഇത്രേം ബഹളം.. അതിലാണേല്‍ പിന്നെ റിമോട്ടും ഇല്ല.. ചാനല്‍ മാറുമ്പോള്‍ കിടന്ന കിടപ്പില്‍ നിന്ന് പറന്ന് ചെന്ന് അടുത്ത സ്വിച്ചില്‍ ഒറ്റക്കുത്ത്.. തിരിച്ച് ലാന്‍ഡ് ചെയ്യുമ്പോള്‍ അടുത്തയാള്‍ പറന്നിട്ടുണ്ടാവും.. കുത്തിക്കുത്തി ടിവിയുടെ ഒരുവശം മുച്ചുണ്ട് വന്നപോലായി ! എനിക്ക് മലയാളം ജയ് ഹനുമാന്‍ കാണണം.. ഓള്‍ക്ക് ഹിന്ദി പറയുന്ന ഹനുമാനേ പറ്റൂ.. കരഞ്ഞ് പിടിച്ച് ബഹളമായി ആരും ഒന്നും കാണില്ല..

പിന്നെ ചുമ്മാ ഇരിക്കുമ്പോ ഒന്ന് തോണ്ടും.. ആ തോണ്ടല്‍ മൂന്നാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിലാവും പര്യവസാനിക്കുക ! തോക്ക് മാത്രമില്ല.. ബോംബ്, അമ്പും വില്ലും, പീരങ്കി ഇത്യാദികള്‍ മുതല്‍ റ്റിയര്‍ ഗ്യാസ് വരെ കൊണ്ടെത്തിക്കും.. അങ്ങനെ ചുമ്മ ഇരിക്കുമ്പോ തമാശിക്കുനതും ഇത്തരത്തിലൊക്കെയാ.. സ്നേഹത്തോടെ ഓറഞ്ച് വാങ്ങി രണ്ട് പേര്‍ക്കും തന്നിട്ട് കാര്‍ന്നോമ്മാര് അങ്ങോട്ട് മാറും.. അടുത്ത സെക്കന്റില്‍ ഓറ്ഞ്ചിന്റെ തൊലിയിലെ നീര് കണ്ണിലേക്ക് ചീറ്റിച്ചോണ്ട് അടി തൊടങ്ങും !

അടുത്ത അടി കമ്പ്യൂട്ടറിനെ ചൊല്ലി.. ഉപയോഗിക്കാന്‍ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും അടി.. ‘എന്റെ വീട്ടിലെ കമ്പ്യൂട്ടറല്ലെ, ഞാന്‍ പകല്‍ മുഴുവന്‍ സ്കൂളി പോയപ്പോ ഓള്‍ക്ക് ഉപയോഗിക്കാരുന്നല്ലോ, ഇപ്പോ ഞാന്‍ വന്നപ്പോ തന്നെ എന്തിനാ അവള്‍ ഓണാക്കണേ’ ന്നു ചോദിച്ച് ഞാന്‍ കരയും.. ലവളൊടനേ കൊറേ ഹിന്ദി പറഞ്ഞ് കരയും.. അതൊന്നും മനസ്സിലാവാതെ ഇതിനിനി എന്ത് മറുപടി പറയുമെന്നറിയാതെ വായും പൊളിച്ച് ഞാന്‍ നിക്കുമ്പോ അവള്‍ യുദ്ധത്തില്‍ ജയിക്കും ! ജയം ഘോഷിക്കാന്‍ കണ്ടകടച്ചാഴി ഹിന്ദിപ്പാട്ടൊക്കെ ഉറക്കെ വെച്ച് എന്നെ കൊഞ്ഞനം കുത്തി കാണിക്കും.. ഇതെല്ലാം കേട്ട് ചൊറിഞ്ഞ് വരുന്ന് ഞാന്‍ ദേഷ്യം കടിച്ച് പിടിച്ച് ഇരിക്കും.. ഇടയ്ക്കിടെ അതുമിതും എടുക്കാനെന്ന ഭാവത്തില്‍ അവള്‍ എണീറ്റ്പോയോന്നറിയാന്‍ മുറിയേക്ക് ചെല്ലും.. പോയില്ലെങ്കില്‍ പിന്നില്‍ പോയി നിന്ന് ഞാനും കൊഞ്ഞനം കുത്തിക്കാണിച്ചിട്ട് തിരിച്ച് വരും.. ഒരഞ്ചാറ് തവണ ട്രിപ്പ് അടിച്ച് കഴിയുമ്പോഴേക്ക് ഓള് പോയിട്ടുണ്ടാവും.. ഞാന്‍ നേരേ സിസ്റ്റം ഓണ്‍ ചെയ്യും > മൈ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ > ഡി ഡ്രൈവ് > സോങ്ങ്സ് > ഹിന്ദി > സെലക്ട് ഓള്‍ > ഷിഫ്റ്റ് ഡിലീറ്റ് > എന്റര്‍ ! ഒറ്റയ്ക്ക് എവറസ്റ്റ് കീഴടക്കിയ മനുഷ്യന്‍ അമിതാഹ്ലാദം പങ്കുവെയ്ക്കാന്‍ ആളില്ലാതെ വിഷമിക്കുന്നാ ആ ഒരു വീര്‍പ്പുമുട്ടല്‍ ഞാനും അനുഭവിക്കും ആ ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഹിന്ദി ഫോള്‍ഡര്‍ കണ്ട്.. അടുത്ത ദിവസം സ്കൂള്‍ വിട്ട് വന്ന് കമ്പ്യൂട്ടറ് ഓണ്‍ ആക്കുമ്പോ സോങ്ങ്സ് എന്ന ഫോള്‍ഡറേ കാണാത്തപ്പോ ആ വീര്‍പ്പുമുട്ടല്‍ അങ്ങ് മാറും..!

അടുത്ത വര്‍ഷം അവള്‍ വന്നപ്പോ ഞാനും ഹിന്ദി പാട്ടുകള്‍ കേട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു.. അതിന്റെ അഹങ്കാരത്തില്‍ ഞാനാദ്യം ഹിന്ദിപ്പാട്ടൊക്കെ വെച്ച് ഫയങ്കര ഫീലോടെ ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.. കുറേ കഴിഞ്ഞപ്പോ ലവള്‍ വന്ന് ഇംഗ്ലീഷ് പാട്ട് കേക്കാന്‍ തുടങ്ങി.. പിന്നേം പണി കിട്ടി.. അങ്ങനെ വീണ്ടും എന്റെ കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ സ്പീക്കറിന് കുറേക്കാലം റെസ്റ്റ് !

ഇത്രയുമൊക്കെയാണെങ്കിലും വേറൊരു സംഗതിയുണ്ട്.. ദിവസേന വൈകിട്ട് നാലു മണി ആകുമ്പോള്‍ ആശാത്തി കൃത്യമായി വീടിന്റെ പുറകില്‍ വഴിയിലെ ചെടികള്‍ക്കപ്പുറത്ത് വന്ന് കാത്തിരിക്കും.. ദിവസവും രാത്രി അച്ഛന്റെ മേശയില്‍ നിന്ന് നാണയങ്ങള്‍ പൊക്കി പോകറ്റിലാക്കും.. സ്കൂള്‍ വിട്ടു വരുന്ന വഴി ഞാന്‍ ആ കാശിനു മേടിച്ചോണ്ട് വരുന്ന സിപ്-അപ്പിനു വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പാണ്.. ചില ദിവസങ്ങളില്‍ വത്യാസം വരും.. അഞ്ചു രൂപാ നാണയമോ മറ്റോ ആണ് കിട്ടുന്നതെങ്കില്‍ അന്ന് കോളാണ്.. അന്ന് വൈകിട്ട് ജാം റോള്‍ !! എന്തായാലും വൈകിട്ട് ഞാനെത്തും, പൊതി തുറക്കും, രണ്ടാളും ഓരോന്ന് കഴിക്കും, കവറ് വലിച്ചെറിയും, കൂളായി വീട്ടില്‍ ചെല്ലും, അടി തുടരും !! ആ ഒരു അര മണിക്കൂര്‍ മാത്രം യാതോരു പ്രശ്നവുമില്ല.. അങ്ങനെ ഒരു മാസം തീരും.. പിന്നെ ഒരു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞ് കാണും..

ഇപ്പൊ പിന്നെ ലോകം പുരോഗമിച്ചല്ലോ.. നേരത്തേ വര്‍ഷത്തിലൊന്ന് മാത്രം കാണുകയും മിണ്ടുകയും ചെയ്യുന്നേന്റെ കുഴപ്പമായിരുന്നു.. അത് കഴിഞ്ഞ് ഓര്‍ക്കൂട്ടും, മൊബൈലും, ഫേസ്ബുക്കും, വാട്സാപ്പും ഒക്കെ വന്നപ്പോ എപ്പോഴും കോണ്ടാക്ടിലായി.. അങ്ങനെ അടിപിടിയൊക്കെ തീര്‍ന്നുകിട്ടി..! ///അല്ലാതെ മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ല കേട്ടോ.. ഓള്‍ക്ക് ഇഷ്ടോള്ള പാട്ട് വെക്കാന്‍ ഓള്‍ക്ക് ഓള്‍ടെ ലാപും, മൊബൈലും, ഐപോഡും, എനിക്ക് പാട്ട് കേക്കാന്‍ എന്റെ മൊബൈലും.. ടിവി കാണല്‍ രണ്ടാള്‍ക്കും താല്പര്യോല്ലാണ്ടായി../// അങ്ങനെ ടെക്നോളജി വികസനം കാരണം ഞങ്ങളിലെ ഇന്ത്യാ-പാകിസ്താന്‍ യുദ്ധമൊഴിഞ്ഞു.. പക്ഷേ പരസ്പരം കളിയാക്കാനും തൊഴിക്കാനും ഇടിക്കാനുമൊന്നും വേറെ സബ്സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഇല്ലാത്തോണ്ട് ഇന്നും ടോം ആന്‍ഡ് ജെറി കളി അങ്ങനെ തന്നേണ്ട് ! യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ കുട്ടിക്കാലത്തേക്ക് ഒരു മടങ്ങിപ്പോക്ക് വര്‍ഷാവര്‍ഷം കിട്ടുന്ന ഈ ഒരു മാസമാണ്.. 🙂

അതല്ലെങ്കില്‍ നന്തനാര്‍ എഴുതിയ ‘ഉണ്ണിക്കുട്ടന്റെ ലോകം’ വായിക്കണം.. 🙂

ഉദ്ദിഷ്ടകാര്യത്തിന് ഉപകാരസ്മരണ


എല്‍ കെ ജി മുതല്‍ പഠിച്ച സ്കൂള്‍ ഏകദേശം മൂന്ന് കിലോമീറ്ററോളം ദൂരെയായിരുന്നു. രാവിലെ അച്ഛന്‍ ഓഫീസില്‍ പോണ വഴി സ്കൂളില്‍ ഇറക്കും. ആദ്യമൊക്കെ തിരികെ വരുന്നത് സ്കൂള്‍ ബസ്സിലായിരുന്നു.. പിന്നെ രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലോ, മൂന്നാം ക്ലാസ്സിലോ മറ്റോ എത്തിയപ്പോ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളൊക്കെ നടന്ന് പോണ കണ്ട് ഞാനും പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം മുതല്‍ നടപ്പ് തുടങ്ങി. പിന്നീട് അഞ്ചാം ക്ലാസ്സ് മുതല്‍ സൈക്കിളായി.. ഏഴാം ക്ലാസ്സ് ആയപ്പോള്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ കൂറവായതുകൊണ്ട് ഈ ബ്രാഞ്ചില്‍ നിന്നും ഞങ്ങളെ സ്കൂളിന്റെ കോട്ടയം ടൗണിലെ സ്കൂളിലേക്ക് മാറ്റി. അങ്ങോട്ടും ആദ്യം പാതിവഴി സൈക്കിളിലും, ബാക്കി സ്കൂള്‍ ബസ്സിലുമായി യാത്ര. എട്ടാം ക്ലാസ്സ് മുതല്‍ ഞാനും പ്രൈവറ്റ് ബസ്സിനെ ആശ്രയിച്ചു തുടങ്ങി.

എട്ടേമുക്കാലിന്റെ ബസ്സിനു പോയാലും കൃത്യസമയത്ത് സ്കൂളിലെത്താം.. പക്ഷേ അസഹ്യമായ തിരക്കാണ് ആ ബസ്സില്‍. ചില ദിവസ്മ നിര്‍ത്തുകയുമില്ല. നിര്‍ത്തി, കയറിപ്പറ്റിയാല്‍ തന്നെ അങ്ങെത്തിയാല്‍ ഭാഗ്യം.. ടൗണ്‍ വരെയുള്ള ദൂരം ഫുട്ബോര്‍ഡിനു പുറത്ത് തൂങ്ങിക്കിടന്ന് പോണം. ബസ്സിന്റെയും, അതിനു പുറത്ത് ഞങ്ങളുടേയും വരവു കണ്ട് പേടിച്ച് അന്നൊക്കെ വഴിയരികിലെ മതിലുകളും, പോസ്റ്റുകളും, മരങ്ങളുമൊക്കെ മാറി നില്‍ക്കുക പതിവായിരുന്നു ! പഠിത്തം അവസാനിപ്പിച്ച് വല്ല കൂലിപ്പണിക്കും പോകുന്നതിനെപ്പറ്റി ആദ്യവും അവസാനവുമായി ഞാന്‍ കൂലംകുഷമായി ചിന്തിച്ചത് ആ ബസ്സില്‍ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോഴായിരുന്നു. അതിലെ തിരക്ക് സഹിക്കാനാവതെ എട്ടരയുടെ ബസ്സിലായി യാത്ര. അതിലും തിരക്കായപ്പോള്‍ ബസ് മറിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. എട്ടേകാല്‍, എട്ട് പത്ത്, എട്ട് മണിയുടെ ട്രാന്‍സ്പോര്‍ട്ട്. ഏഴേമുക്കാല്‍, ഏഴര, ഏഴേകാല്‍, ഏഴ് പത്ത് എന്നീ സമയങ്ങളിലെ ബസുകളിലേക്ക് ഞാന്‍ പ്രൊമോട്ടഡ് ആയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ഒന്നോ രണ്ടോ ബസ്സ് നിര്‍ത്താതെ വരുമ്പഴോ, സമയം വൈകുമ്പഴോ അങ്ങനെ വല്ലപ്പോഴും ബൈക്കുകള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ കൈനീട്ടി ലിഫ്റ്റ് ചോദിച്ചു. അതും എട്ടോ പത്തോ തവണ മാത്രം ! ഒരിക്കലോ മറ്റോ മാത്രം ഒരു ബൈക്ക് നിന്നു, ലിഫ്റ്റ് തന്നു. പക്ഷേ മറ്റുള്ളവരൊന്നും വകവെച്ചില്ല! അതുകൊണ്ട് തന്നെ പിന്നീട് ലിഫ്റ്റ് ചോദിക്കല്‍ നിര്‍ത്തി. അന്നത്തെ വിഷമത്തില്‍ ഞാന്‍ ബൈക്ക് വാങ്ങിയാല്‍ ആരെങ്കിലും ലിഫ്റ്റ് ചോദിച്ചാല്‍ നിര്‍ത്താതെ പോവില്ലാന്ന് ഓര്‍ത്തിരുന്നു.. ബൈക്ക് വാങ്ങി, യാത്ര തുടങ്ങി.. ലിഫ്റ്റ് ചോദിച്ച് കൈകള്‍ നീണ്ടു.. ഒട്ടുമിക്കപ്പോഴും ഞാന്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്തി, അവരേയും കയറ്റി.. തീരെ നിവൃത്തിയില്ലാത്ത ചില സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ നിര്‍ത്താതെ കടന്നുപോയിട്ടുമുണ്ട്.

ഇപ്പോള്‍ എല്ലാ ആഴ്ചയും കോട്ടയം – എറണാകുളം ബൈക്ക് യാത്ര ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഏറെ ആളുകള്‍ക്ക് ലിഫ്റ്റ് കൊടുക്കാറുണ്ട്. കോട്ടയത്ത് നിന്ന് പുറപ്പെട്ട് തൃപ്പൂണിത്തുറ എത്തുന്നതിനിടയില്‍ തന്നെ പലപ്പോഴായി നാലും, അഞ്ചും ആളുകള്‍ക്ക് വരെ ലിഫ്റ്റ് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. അധികം ആളുകളും മൂന്നോ നാലോ കിലോമീറ്റര്‍ അകലെ മാത്രം പോവേണ്ടവര്‍ ആവും. ഒരിക്കല്‍ മാത്രം തൃപ്പൂണിത്തുറ മുതല്‍ ഏറ്റുമാനൂര്‍ വരെ ഒരാളെ എത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. അധികവും സ്കൂള്‍ കുട്ടികള്‍ക്കാവും ലിഫ്റ്റ് കൊടുക്കാറ്. എന്നാല്‍ മോഷ്ടിച്ച വണ്ടിയുമായി പോകുന്നവനെ പിടിക്കാന്‍ പോലീസുകാരന്‍ കൈകാണിക്കുന്ന രീതിയില്‍ ചാടിവീഴുന്നവന്മാരെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ കടന്നുപോവാറാണ് പതിവ്. ഒരു വര്‍ഷം മുന്‍പ് കോട്ടയത് വച്ച് ബൈക്കില്‍ കയറിയ ഒരു നാലാംക്ലാസ്സുകരന്‍ ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ രണ്ട് മിഠായി തന്ന് സന്തോഷം അറിയിച്ചപ്പോള്‍ എനിക്കും സന്തോഷം.

അധികമാളുകളും ഇറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ ഒരു താങ്ക്സോ, യാത്രപറച്ചിലോ, തോളത്ത് ഒന്ന് തട്ടി ഒരു ‘അപ്പൊ ഓക്കേ’ പറച്ചിലോ, ഒന്ന് ചിരിക്കുകയോ ഒക്കെ ചെയ്യാറുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഇത്രകാലമായിട്ട് ഇന്ന് ആദ്യമായി തിരിച്ചൊരു അനുഭവം. കോട്ടയത്ത് നിന്ന് വരുന്ന വഴിക്ക് കാഞ്ഞിരമറ്റത്ത് വച്ച് ഒരു പയ്യന്‍ കൈ നീട്ടി. ഒന്‍പതിലോ പത്തിലോറ്റെ പഠിക്കണ ആളാന്ന് തോന്നും കാഴ്ചയില്‍. ഉദയംപേരൂര്‍ എസ് എന്‍ ഡി പി സ്കൂളിനു മുന്നിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഇവിടെയെന്ന് പറഞ്ഞു. വണ്ടി നിര്‍ത്തി ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോഴെക്കും ആള്‍ നടന്ന് ഗേറ്റ് കഴിഞ്ഞു ! ആരാ? എന്താ? ഹല്ല പിന്നെ !

കുറഞ്ഞ പക്ഷം ഒന്ന് ചിരിക്കുകയെങ്കിലും ചെയ്തിരുന്നെങ്കില്‍ അടുത്ത തവണം കൈകാണിക്കുമ്പോള്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്താന്‍ തോന്നുമായിരുന്നു സോദരാ..!