മരണം

അന്ത്യം.


maranam

ആരൊക്കെയോ മുറിയില്‍ ഉണ്ട്. അതോ അടുക്കളയിലോ. തീര്‍ച്ചയില്ല. സംസാരിക്കുന്ന ശബ്ദം വളരെ നേര്‍ത്തേ കേള്‍ക്കുന്നുള്ളൂ. കുറച്ച് നാള്‍ മുന്‍പ് തന്നെ കേള്‍വി കുറഞ്ഞുവരുന്നതായി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. അടുത്ത് നിന്ന് സംസാരിച്ചത് പലതും പൂര്‍ണ്ണമായി വ്യക്തമായില്ല. അതും എത്ര നാളായെന്ന് അറിയില്ല. ഈ കിടപ്പ് തുടങ്ങിയിട്ട് കുറച്ച് മാസങ്ങളായെന്ന് മാത്രമറിയാം. നാലു ചുമരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍, നാല് കാലുള്ള കട്ടിലില്‍, നാല് ഋതുക്കളും അറിയാതെയും അനുഭവിക്കാതെയും ഒതുങ്ങേണ്ടി വന്നിട്ട് കാലം കുറച്ചായി. പതിവില്ലാതെ ആരൊക്കെയോ എത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന് ആ നേര്‍ത്ത ശബ്ദങ്ങളില്‍ നിന്ന് വ്യക്തം. തല അല്പം പോലും തിരിക്കാനാവാതായിട്ട് ഏറെ സമയമായി. ചിലപ്പോള്‍ ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസമായിട്ടുണ്ടാവും. തിരിഞ്ഞൊന്ന് നോക്കുവാന്‍ കഴിയില്ല. പക്ഷേ ഇപ്പൊ കണ്ണ് തുറക്കാനും ബുദ്ധിമുട്ട്. ഏറെ നേരം ശ്രമിച്ചാല്‍ അല്പം തുറന്ന് വെയ്ക്കാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ട്. കണ്ണ് തുറന്നാലും ആകെ കാണുക വെളുത്ത ചുമരും ഒരു പഴയ കലണ്ടറും. അതും വ്യക്തമല്ല. സഹകരണ ബാങ്കിലെ കലണ്ടര്‍ ആണോയെന്നും തീര്‍ച്ചയില്ല. ഓര്‍മ്മിക്കാനാവുന്നില്ല. കാലിനു വല്ലാത്ത ഭാരം തോന്നുന്നു. ഒന്നു മടക്കി വെയ്ക്കണമെന്നുണ്ട്. കഴിയുന്നില്ല. നന്നായി തണുക്കുന്നു. ആരെങ്കിലും ഒന്നു പുതപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍.. കൈകള്‍ ചൊറിഞ്ഞപ്പോള്‍ തൊലിപോയി ചോര പൊടിഞ്ഞിടത്ത് ഈച്ചകള്‍ വന്നിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോഴുമുണ്ടോ ആവോ. കാണാനാവുന്നില്ല; കയ്യുയര്‍ത്താനും. ഇന്നലെയെപ്പൊഴോ വലതുകൈ ഉയര്‍ത്താനാവാതെ വന്നപ്പൊ ഇടതുകൈ ഭിത്തിയിലുരസി ചൊറിച്ചിലിനു ആശ്വാസം നേടാന്‍ നോക്കി. പക്ഷേ കുറേ തൊലി പോയി. വലിഞ്ഞു വലിഞ്ഞു തൂങ്ങിയ തൊലി മുഴുവന്‍ പോവുന്നല്ലോ.. ശ്വാസം വലിക്കാന്‍ നല്ല ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നുന്നു. വായ് തുറക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്, അല്പം തുറക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞെന്ന് തോന്നുന്നു.. തൊണ്ടയില്‍ ചെറിയ വേദന തോന്നുന്നു; എങ്കിലും വായിലൂടെ തന്നെ ശ്വാസമെടുക്കാം. പക്ഷേ പതിയെ ചുണ്ടുകള്‍ക്ക് ഒരു മരവിപ്പ്. ആകെ വരണ്ടുണങ്ങുന്നത് പോലെ. വീണ്ടും മൂക്കിലൂടെ തന്നെ ശ്വാസമെടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുക തന്നെ. വായിലൂടെ ശ്വാസമെടുക്കുന്നില്ലായെന്ന് മനസ്സിലായിട്ടാണോ എന്തോ ആരോ അല്പം വെള്ളം ഇറ്റിക്കുന്നുണ്ട്. ചൂടോ തണുപ്പോ മധുരമോ കയ്പ്പോ ഒന്നും അറിയാന്‍ വയ്യ. ഒരു രുചിയും മനസ്സിലാവുന്നില്ല. കുറേശ്ശെ വളരെ പതിയെ വെള്ളം ഇറക്കാനാവുന്നുണ്ട്. ഇറക്കി, വീണ്ടും ഇറക്കി. മതിയായി, പക്ഷേ വീണ്ടും വെള്ളം വായില്‍ നിറയാന്‍ തുടങ്ങുന്നു. ഇറക്കാനാവുന്നില്ല ഇപ്പൊ. മനസ്സിലായെന്നു തോന്നുന്നു, നിര്‍ത്തി. അല്പനേരം ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ വെള്ളം ഇറങ്ങുന്നില്ല. പതിയെ പതിയെ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. ഒടുവില്‍ പെട്ടെന്ന് ഒക്കെ ഒന്നിച്ച് ഇറങ്ങി – നെഞ്ച് ഒന്ന് വിലങ്ങിയ പോലെ. ഒന്ന് തിരുമണമെന്നുണ്ട്. പക്ഷേ കഴിയുന്നില്ലല്ലോ.. …. മയങ്ങിപ്പോയതോ ബോധം പോയതോ എന്തോ.. എത്ര നേരം കഴിഞ്ഞെന്നറിയില്ല. ആരോ തട്ടിവിളിക്കുന്നുണ്ട്. രമേശനാണ്.. കാണാന്‍ വയ്യ, എങ്കിലും ശബ്ദം കേട്ട് മനസ്സിലാവുന്നു. ആദ്യമൊന്നും വ്യക്തമായില്ല. എന്നെ വിളിച്ച് നോക്കുകയാണ്, പ്രതികരണമുണ്ടോന്ന്‍ അറിയാനാവും. ‘കാണാമോ.. നോക്ക്യേ.. കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടോ..’ ഇതൊക്കെയാണ് ചോദ്യങ്ങളെന്ന്‍ മനസ്സിലാകുന്നു.. പക്ഷെ ഒന്നും പറയാന്‍ പറ്റുന്നില്ല..  അയാള്‍ തല വെട്ടിച്ച് ആരെയോ നോക്കുന്നുണ്ട്.. മുറിയില്‍ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടാവും.. കാതോര്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു നോക്കി.. ‘ആശുപത്രിയില്‍ കൊണ്ടോവേണ്ട കാര്യമില്ല. ഇനി അതുകൊണ്ട് എന്താവാനാ.. എത്ര മണിക്കൂറോ ദിവസമോ എന്ന്‍ മാത്രം..’ രമേശന്‍ പറയുന്നത് എന്നെ പറ്റിയാണല്ലോ.. എന്റെ.. എന്റെ മരണത്തെപ്പറ്റി.. ഏതാനും മണിക്കൂറുകള്‍ കൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ എന്റെ ശ്വാസം നിലക്കുമെന്ന്.. ഒന്നും കാണാനും കേള്‍ക്കാനും അറിയാനും ഇല്ലാതെ ജഡമായി മാറാന്‍.. എന്റെ ജീവിതം ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു.. മരണം വാതില്‍ക്കലെത്തി.. എന്തോ ഒരു അസ്വസ്ഥത.. ഒന്ന് ഞെളിപിരി കൊള്ളണം എന്ന തോന്നുന്നുണ്ട്.. കഴിയുന്നില്ല.. എന്തെല്ലാമോ പറയാന്‍.. പക്ഷെ.. ഇന്നു വരെയില്ലാത്ത ഒരുതരം അവസ്ഥ.. ജീവിതം എണ്‍പത് വര്‍ഷത്തിനു മേല്‍ അനുഭവങ്ങള്‍ തന്നെങ്കിലും മതിയാക്കി പോവാന്‍ കഴിയുന്നില്ല.. ‘ഒരു വര്‍ഷത്തോളമായി കിടപ്പായിട്ട്. ഒന്ന്‍ ശ്വാസം വിടാന്‍ സമയമില്ല. ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും വെള്ളം കുടിക്കാനും കക്കൂസില്‍ കൊണ്ടുപോവാനും തുണി അലക്കാനും ഒക്കെ മാത്രമായി ഇവിടെ നോക്കിയിരിക്കണം. മടുത്തു പോയി. ഒരു ഹോം നേഴ്സിനെ വച്ചതിനെ ചീത്ത പറഞ്ഞ് ഒടിക്കേണ്ട വല്ല കാര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നോ.. അതും കൂടി ഇപ്പൊ ഞാന്‍ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നില്ലേ.. ഇടയ്ക്ക് മലവും മൂത്രവുമെല്ലാം കിടക്കുന്ന കിടപ്പില്‍ തന്നെ.. ഇതൊക്കെ എടുത്ത് കഴുകിയിടുക എന്ത് കഷ്ടമാന്നോ.. നാറ്റം സഹിക്കാന്‍ വയ്യ.. എന്തിനെങ്കിലും ഒന്ന്‍ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാന്‍ പോലും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല ഇതിനിടെ.. ഇതുപോലെ കഷ്ടപ്പെടുത്താന്‍ ഞാനെന്തു തെറ്റാണാവോ ചെയ്തത്..’ ശബ്ദം തിരിച്ചറിയാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല.. എട്ടു വയസ്സ് മുതല്‍ ഒപ്പം നിര്‍ത്തി പഠിപ്പിച്ച്, വളര്‍ത്തി വലുതാക്കി, ആവശ്യത്തിലേറെ പൊന്നും പണവും നല്‍കി വിവാഹവും നടത്തിക്കൊടുത്തതല്ലേ.. സഹോദരിയുടെ മകള്‍ തന്നെ.. ഒരു വിവാഹവും കുടുമ്പവും വേണ്ടാന്ന്‍ തോന്നിയത് എപ്പോഴെന്നോ എന്തിനെന്നോ അറിയില്ല.. എന്നാല്‍ സന്യാസമോ ആത്മീയതയോ ഒന്നും മനസ്സില്‍ പതിഞ്ഞുമില്ല.. വിവാഹവും മക്കളും ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ ആ ദു:ഖം മൂലമെന്ന്‍ പറയാന്‍ വയ്യ.. എങ്കിലും ഒരു സന്തോഷത്തിനു വേണ്ടിയാണ് അവളെ സംരക്ഷിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്.. സ്വന്തം മകളായേ കരുതിയിട്ടുള്ളൂ.. എന്നാല്‍ സ്വന്തം ഭാര്യയും മക്കളും എന്നത് പകരം വെയ്ക്കാവുന്ന ഒന്നല്ല എന്നത് ഈ വൈകിയ വേളയിലെങ്കിലും പഠിക്കാനാവും ഇതുവരെ കിടത്തിയത്.. പക്ഷെ ഇനിയൊരു തിരിച്ചുവരവ് ഇല്ലാത്ത എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഇങ്ങനൊരു പാഠം പഠിക്കുന്നതിനു എന്ത് പ്രസക്തി? തെറ്റ് തിരുത്തുവാനോ മറ്റാരെയെങ്കിലും പഠിപ്പിക്കുവാനോ ഇനി അവസരമില്ല.. ജീവിതത്തില്‍ ഒരു പങ്കാളിക്കും മക്കള്‍ക്കും എന്താണ് സ്ഥാനമെന്ന്‍ അതുള്ളവര്‍ പോലും മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലല്ലോ.. വേണ്ട.. ഇനിയും വേണ്ട.. ശ്വാസം നിലചിരുന്നെങ്കില്‍.. ഇനിയും ആരെയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാനില്ല.. ശരീരം നിലച്ചു കഴിഞ്ഞു.. ഇപ്പോള്‍ മനസ്സും.. ഇനി ഈ ജീവന്‍ കൂടി.. നെഞ്ചില്‍ ചെറിയ വേദന.. ശ്വാസം എടുക്കാനൊരു ബുദ്ധിമുട്ട്.. വായ തുറക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല.. കണ്ണ്‍ തുറക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല.. തൊണ്ട വരളുന്നു.. ഒരിറ്റ് വെള്ളം കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍.. കഴിയുന്നില്ല.. ചോദിക്കാന്‍.. ശരീരം നിലച്ചു തുടങ്ങി.. ഒരിറ്റ് വെള്ളം……

മരണം; അല്ല, മരണങ്ങള്‍ !


ഏതൊരാള്‍ക്കും ഏറ്റവും വേദനാജനകമായത് മരണമാണ്; പക്ഷേ അതൊരിക്കലും സ്വന്തം മരണമല്ല.. സ്വന്തം മരണം തീര്‍ച്ചയായും വേദനാജനകം തന്നെ, എങ്കിലും അതോടെ എല്ലാം അവസാനിക്കുകയാണ്. അതിനാല്‍ തന്നെ സ്വന്തം മരണം ഒരു നഷ്ടമായി പറയാനാവില്ല. പക്ഷേ തന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഏറെ പ്രാധന്യമുള്ളതെന്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടാലും അത് ജീവിതാന്ത്യം വരെ സഹിക്കുക സ്വന്തം മരണത്തെക്കാള്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.

ഒരു മനുഷ്യന്റെ വ്യക്തിപരമായ ജീവിതത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം മരണം എന്നത് ജീവനുള്ളതിന് മാത്രം സംഭവിക്കുന്നതല്ല.ആരും എന്തും ഏതും മരണപ്പെടുന്നു; നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ അവയുടെ / അവരുടെ റോള്‍ അവസാനിക്കുന്നു. യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തില്‍ നിന്ന് ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് അവര്‍ / അത് മാറ്റപ്പെടുന്നു. ഒരു സുഹൃത്തോ, ബന്ധുവോ മരിക്കുമ്പോള്‍, ചിലപ്പോള്‍ ഒരിക്കല്‍ മാത്രം കണ്ടവരോ, അധികം അടുപ്പമില്ലാതിരുന്നവരോ ആവാം, വളര്‍ത്തുമൃഗങ്ങളാവാം; പട്ടിയോ പൂച്ചയോ അങ്ങനെ ആരുടെ മരണവും നികത്താനാവാത്ത ഒരു വിടവ് ജീവിതത്തില്‍ സൃഷ്ടിക്കും. ബദലായി ആരെത്തിയാലും നഷ്ടം നഷ്ടം തന്നെയാണ്, ആ ഓര്‍മ്മകള്‍ കുറേക്കാലത്തേക്കോ, ജീവിതാന്ത്യം വരെയോ വല്ലപ്പോഴുമെങ്കിലും നമ്മെ നോവിക്കും.

ഈ വേദനയ്ക്ക് പക്ഷേ മരണം തന്നെയല്ല കാരണമാവുക.. മരണപ്പെട്ടില്ലെങ്കിലും നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞ് പോക്ക്.. ഒരു പ്രണയബന്ധത്തിന്റെ അവസാനം, ഒരു സൗഹൃദത്തിന്റെ അവസാനം അങ്ങനെ പല നഷ്ടങ്ങള്‍.. അവയൊക്കെ സംഭവിക്കുമ്പോഴും മനസ്സിന്റെയൊരു കോണില്‍ ചിലപ്പോള്‍ ശുഭപ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായേക്കാം; വീണ്ടുമൊരിക്കല്‍…. പക്ഷേ ജീവിതമവസാനിപ്പിച്ച് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലൊരു ശൂന്യത സൃഷ്ടിച്ച് പോകുന്നവരെ പറ്റി കുറേ നല്ല ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രം !

ഇതേ അവസ്ഥ തന്നെയാണ് ജീവനില്ലാത്തവയെപ്പറ്റിയും മനുഷ്യന്.. പ്രിയപ്പെട്ട വാഹനം, വീട് അങ്ങനെയെന്തും.. പുതിയൊരു വീട് വയ്ക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിനിടെ നിലവിലുള്ള പഴയ വീടിന്റെ ഭാഗമായ പടിപ്പുര പൊളിക്കുന്ന അവസ്ഥയില്‍ വല്ലാത്ത വിഷമം തോന്നി.. നല്ലതും ചീത്തയുമായ ഏറെ ഓര്‍മ്മകള്‍.. ഏതാണ്ട് ഏഴ് വര്‍ഷത്തോളം ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നത് പടിപ്പുരയിലെ ഒരു മുറിയിലായിരുന്നു.. ആ മുറിയിലിരുന്ന് എത്ര തവണ സന്തോഷിച്ചു, പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു, സങ്കടപ്പെട്ടു, കരഞ്ഞു.. പല ജോലികളും, തിരക്കുകളും, യാത്രകളും കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോള്‍ എത്രയോ തവണ കാഴ്ചയില്‍ തന്നെ എനിക്ക് ആശ്വാസമേകി..എത്രയോ ദിവസങ്ങള്‍ സുഖനിദ്രയേകി.. എന്തൊക്കെ എഴുതി.. എത്രയോ സുഹൃത്തുക്കളുമൊപ്പം സമയം ചിലവഴിച്ചു.. മഴ പെയ്യുമ്പോള്‍ ജനലും തുറന്നിട്ട് വിസ്തരിച്ച് മുറുക്കിക്കൊണ്ട് ജനാലയ്ക്കല്‍ ചാരിയിരുന്ന് എത്ര നാള്‍ കഴിഞ്ഞു.. മുഖമ്മൂടികളോ, പുറമ്മോടികളോ ഇല്ലാതെ ആരുമറിയാത്ത ഞാനെന്ന പച്ചയായ മനുഷ്യനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ നാല് ചുമരുകള്‍.. ഇന്നെന്റെ കൈകൊണ്ട് തന്നെയാ നാലു ചുമരുകള്‍ പൊളിഞ്ഞുവീഴുമ്പോള്‍ എന്തൊക്കെയോ നഷ്ടപ്പെടുന്നുവെന്ന തോന്നല്‍ മനസ്സില്‍.. എങ്കിലും മറക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്നവ പ്രിയപ്പെട്ടതെങ്കിലും മറന്നേ പറ്റൂ.. അത് ഈ ചുമരുകള്‍ക്കിടയിലെ കുമ്മായം പോലെ പൊടിഞ്ഞ് നുറുങ്ങി പോവട്ടേ.. വേദനകളെല്ലാം വെട്ടുകല്ലുകള്‍ പോലെ തകര്‍ന്ന് പോട്ടെ.. അനുഭവിച്ച് തൃപ്തിയായ ഏതാനം നല്ല നിമിഷങ്ങള്‍ പൊട്ടാത്ത ഓടുകള്‍ക്കും ഒടിയാത്ത കഴുക്കോലുകള്‍ക്കുമൊപ്പം എന്റെ പുതിയ വീട്ടിലേക്കുമെത്തട്ടേ.. ഓര്‍മ്മകളുടെ നിലനില്പ്പ്..

 

ഇമ്മാതിരി ഭ്രാന്തന്‍ ചിന്തകളും ഒരിക്കല്‍ മരണപ്പെട്ട് എനിക്ക് സ്വസ്ഥത ലഭിക്കുമായിരിക്കും….!