പ്ലാസ്റ്റിക്

ഒറ്റയാന്‍


വിദേശത്തെ കോണ്‍ക്രീറ്റ് കെട്ടിടങ്ങള്‍ക്ക് പകരം കുറേ ജീവന്‍ കെട്ടിപ്പടുക്കുവാന്‍ നാട്ടിലെത്തിയ മനുഷ്യനാണ് കരീം.കെ.പുറം എന്ന കരീം കോട്ടപ്പുറം. ഒരു പഴയകാല സജീവ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവര്‍ത്തകന്‍. പക്ഷേ എന്തിനെ എതിര്‍ക്കണമെന്നും എന്തിനെ വളര്‍ത്തണമെന്നും വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കി ഇപ്പോള്‍ മുഴുവന്‍ സമയ കര്‍ഷകന്‍. ഒരു പൊതുവേദിയില്‍ പരിചയപ്പെടലുകള്‍ക്കിടയില്‍ ഡോക്ടര്‍, എഞ്ചിനിയര്‍, വക്കീല്‍ എന്ന് കേട്ട് കേട്ട് നീങ്ങുമ്പോള്‍ ‘ഞാനൊരു കര്‍ഷകനാണ്’ എന്ന് കേട്ടപ്പോഴാണ് ആദ്യമായി കരീമിക്കയെ ശ്രദ്ധിച്ചത്. വല്ലപ്പോഴും വല്ലവരും ‘ആ കുറച്ച് കൃഷിയൊക്കെയുണ്ട്, അല്പം കൃഷിയൊക്കെയായി നടക്കുന്നു’ എന്നിങ്ങനെ ഒഴുക്കന്‍ മട്ടില്‍ പറയുന്നതല്ലാതെ ഡോക്ടര്‍മാരുടേയും വക്കീലന്മാരുടേയും ഇടയില്‍ അതിലേറെ ആത്മാഭിമാനത്തോടെ ‘കര്‍ഷകന്‍’ എന്ന് പറയുന്നത് ജീവിതത്തിലാദ്യമായി കാണുകയാണ്.

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രവര്‍ത്തനമൊക്കെ പണ്ടേ വിട്ടുവെങ്കിലും ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രക്തം ഉള്ളിലുണ്ട്. പരിസ്ഥിതിക്കും കൃഷിക്കും കര്‍ഷകനും ദോഷമായതെന്തുണ്ടായാലും അത് പുറത്ത് വരും; അപ്പോള്‍ മാത്രം. പക്ഷേ ഒരു സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞതാണ് ശരി. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് അല്ല, ഒരു തീവ്രവാദി തന്നെയാണ്. നല്ല ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ മാത്രമുള്ള തീവ്രവാദി. ഭൂമിയുടെ നിലനില്പിനു വേണ്ടി തീവ്രമായി വാദിക്കുന്ന വ്യക്തി.

ഒരു യാത്രയില്‍ സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന വാഹനത്തിന്റെ ഡാഷ് ബോര്‍ഡില്‍ കണ്ട ഒരു പാത്രം കരീമിക്ക എടുത്ത് നോക്കി. നെല്‍വിത്തുകളായിരുന്നു അതില്‍. അതില്‍ ഒരു പിടിയുമായാണ് അദ്ദേഹം മടങ്ങിയെത്തിയത്. കൊടുങ്ങല്ലൂരിനടുത്ത് പുത്തഞ്ചിറയില്‍ വീടിനോട് ചേര്‍ന്നുള്ള അഞ്ചേക്കറോളം പാടം പാട്ടത്തിനെടുത്ത് ഈ ഒരു പിടി വിത്തുമായി അഞ്ച് വര്‍ഷം മുന്‍പ് അദ്ദേഹം കൃഷി തുടങ്ങി. വെറും കൃഷിയല്ല, ജൈവ കൃഷി. സീറോ ബജറ്റ് ഫാമിങ് എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ കുറച്ചൂടി സുപരിചിതമായിരിക്കും. ബസവശ്രീ സുഭാഷ് പലേക്കര്‍ അവതരിപ്പിച്ച കൃഷിരീതി. കരീമിക്കയുടെ അഞ്ചേക്കര്‍ പാടത്ത് വളമോ കീടനാശിനിയോ അങ്ങനെ യാതൊരു വിഷവും ഇല്ല. ഈ കൃഷിക്കെല്ലാം അദ്ദേഹം വളമാക്കുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാടന്‍ പശുവിന്റെ ചാണകവും ഗോമൂത്രവും, കൂടാതെ ചാണകം, ഗോമൂത്രം, പുല്ല്, തൈര് അങ്ങനെ പലതും ചേര്‍ത്ത് ജൈവവളങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കി ഉപയോഗിക്കുന്നു. ജീവാമൃതം, ബീജാമൃതം തുടങ്ങിയവായണ് അത്. മുപ്പതേക്കര്‍ കൃഷിക്ക് വരെ ഒരു പശു മതിയാവും. പുല്ലും വെള്ളവും മാത്രം കൊടുത്ത് വളര്‍ത്തുന്ന ആ പശുവാണ് കരീമിക്കയുടെ കൂട്ടുകാരന്‍. ആ പശുവിന്റെ പാല്‍ കറന്ന് വീട്ടാവശ്യത്തിന് അദ്ദേഹം ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല.

നെല്‍കൃഷി ഇല്ലാത്ത സമയങ്ങളില്‍ പച്ചക്കറിയും, കപ്പ മുതലായവയും കൃഷി ചെയ്യുന്നു. ഈ പാടത്തെ കൃഷിക്കെത്തുന്നവരില്‍ ചുരുങ്ങിയ വിഭാഗമേ പണിക്കാരുള്ളൂ, അതും ചുരുങ്ങിയ ദിവസങ്ങളില്‍. ഞാറ് നടുവാനും, വിതയ്ക്കാനും, കൊയ്യാനും, കളപറിക്കാനും എല്ലാം സമൂഹത്തിന്റെ നാനാതുറകളില്‍ നിന്ന് കരീമിക്കയുടെ ഒപ്പം ആളുകള്‍ ചേരുന്നു. കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷത്തെ കൃഷിക്ക് തന്നെ നൂറോളം കുട്ടികളുമായി നാലോ അഞ്ചോ സ്കൂളുകള്‍ തുടങ്ങി കോര്‍പ്പറേറ്റ് രംഗത്തെ ഉയര്‍ന്ന ഉദ്ദ്യോഗസ്ഥര്‍ വരെ അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം മണ്ണില്‍ പണിയെടുത്തു. ശീലമില്ലാത്തവര്‍ പണിയെടുക്കുമ്പോള്‍ കുറേ വിത്തുകളും മറ്റും നഷ്ടപ്പെടും, എങ്കിലും അതൊരു നല്ല കാര്യത്തിനാണെന്ന സന്തോഷത്തിലാണ് അദ്ദേഹം.

ഈ ചെയ്യുന്ന പണിക്ക് ഇവര്‍ക്കാര്‍ക്കും കൂലി കൊടുക്കില്ല, പകരം വിഷാംശമില്ലാത്ത ഭക്ഷണം. ഒപ്പം, കൊയത്ത് കഴിയുമ്പോള്‍ ആ അരിയും കിട്ടും ഒരു പങ്ക്. കൃഷിയുടെ സുഖം കൂടുതല്‍ ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കുകയാണ് ഇദ്ദേഹം ചെയ്യുന്നത്. കേരള ജൈവ കര്‍ഷക സമിതി മുന്‍ സംസ്ഥാന പ്രസിഡന്റ് ആയിരുന്ന കരീമിക്ക കൃഷി കൂടാതെ വാചകവും പാചകവുമാണ് മറ്റ് രണ്ട് തൊഴിലുകളായി കാണുന്നത്. ചടങ്ങുകള്‍ക്കും പരിപാടികള്‍ക്കും മറ്റും പ്രകൃതിഭക്ഷണം പാകം ചെയ്തു കൊടുക്കുന്നു കരീമിക്കയും സുഹൃത്തുക്കളും. പ്രകൃതി എന്നു കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ നെറ്റി ചുളിക്കുന്നവരാണ് അധികവും. പച്ചക്കറി പച്ചയായി കഴിക്കുന്നവരെന്ന തോന്നലാണ്. പക്ഷേ പ്രകൃതി രീതിയിലുള്ള ബിരിയാണിയാണ് ഏറ്റവും ചിലവാകുന്നതെന്ന ഒറ്റ വരി കേട്ടാല്‍ തീരാവുന്നതേയുള്ളു ആ സംശയം.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു വരുമാനമാര്‍ഗ്ഗമാണ് വാചകം. ചില മാസികകളിലെ സ്ഥിരം കോളമിസ്റ്റ് എന്നത് കൂടാതെ മികച്ച ഒരു പ്രാസംഗികനുമാണ് അദ്ദേഹം. ആഗോളസാമ്പത്തികമാന്ദ്യത്തെ കുറിച്ചും, പോളണ്ടിലെ സര്‍ക്കാരിനെ കുറിച്ചുമൊന്നുമല്ല ഒരിക്കലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗങ്ങള്‍. പ്രസക്തിയേറിയ, അറിയേണ്ട കാര്യങ്ങള്‍ വ്യക്തമായി പറയുന്നതില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴിവ് അപാരമാണ്. സദസ്സിലെ ഒരാള്‍ക്ക് പോലും മടുപ്പുളവാക്കാതെ സംസാരിക്കാന്‍ അദ്ദേഹത്തിനറിയാം. വിമര്‍ശിക്കേണ്ടവയെ തുറന്ന് വിമര്‍ശിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും. ആദ്യം പറഞ്ഞ ആ ‘തീവ്രവാദിഭാവം’ അങ്ങനെ കാണാം. കൃഷിരീതി, പശുസംരക്ഷണം, പരിസ്ഥിതി, പ്ലാസ്റ്റിക് നിര്‍മ്മാര്‍ജ്ജനം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളില്‍ ഇന്നോളം കേട്ടുമടുത്ത വാചകങ്ങളില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി പ്രായോഗികമായ കാര്യങ്ങള്‍ സംസാരിക്കാന്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു കരീമിക്ക. ജൈവകൃഷിയെപ്പറ്റി കേരളത്തിലങ്ങോളമിങ്ങോളം ക്ലാസ്സുകളെടുക്കുന്നുണ്ട് അദ്ദേഹം.

ഒരിക്കല്‍ ഒരു ചര്‍ച്ചയില്‍ അദ്ദേഹം തന്റെ പ്ലാസ്റ്റിക് വിരോധം വ്യക്തമാക്കി. പ്ലാസ്റ്റിക് ഗ്ലാസ്സിലോ പാത്രത്തിലോ അദ്ദേഹം ഭക്ഷണം കഴിക്കില്ല. എത്ര അടുത്ത സുഹൃത്തിന്റെയോ ബന്ധുവിന്റെയോ ആരുടെ കുടുമ്പത്തിലെ വിവാഹസല്‍ക്കാരമോ എന്ത് ചടങ്ങോ ആകട്ടേ, പ്ലാസ്റ്റിക്ക് ഗ്ലാസ്സോ പ്ലാസ്റ്റിക്ക് ഇലയോ ഉപയോഗിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ അദ്ദേഹം ചടങ്ങ് ബഹിഷകരിക്കും. ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ മടങ്ങും. “എല്ലാവരേയും മാറ്റിയെടുക്കാന്‍ എനിക്ക് കഴിയില്ല, അതിനാല്‍ ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് എന്റേതായ സമരരീതി പിന്തുടരുന്നു!” പ്ലാസ്റ്റിക്കിനെതിരേ എന്ത് ചെയ്തുവെന്ന ഒരു ചോദ്യം സദസ്സില്‍ നിന്നെത്തി. ചോദ്യകര്‍ത്താവ് പോലും പ്രതീക്ഷിച്ച ഉത്തരം കുറേ പ്രസംഗിച്ചു, ഒന്നോ രണ്ടോ സ്ഥലത്ത് പോയി പ്ലാസ്റ്റിക്ക് പെറുക്കി എന്നിങ്ങനെയുള്ള മറുപടിയായിരുന്നു. പക്ഷേ കേട്ടത് മറ്റൊന്നാണ് – “ഞാനൊരു ആയിരം സ്റ്റീല്‍ ഗ്ലാസ്സ് വാങ്ങി വീട്ടില്‍ വച്ചിട്ടുണ്ട്!!!” എവിടെയെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ചടങ്ങുണ്ടെങ്കില്‍ അവരൊന്നു സമ്മതം മൂളിയാല്‍ മാത്രം മതി, കരീമിക്കയും സുഹൃത്തുക്കളും സ്റ്റീല്‍ ഗ്ലാസ്സുമായി അവിടെയെത്തും. പ്ലാസ്റ്റിക് ഗ്ലാസ്സിനു പകരം സ്റ്റീല്‍ ഗ്ലാസ്സ്. ഇവര്‍ തന്നെ ഗ്ലാസ്സുകള്‍ കഴുകിയെടുക്കും ! കരീമിക്കയുടെ വീട്ടില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ വിഖ്യാതമായ ആ ആയിരം ഗ്ലാസ്സ് ഞാന്‍ നേരില്‍ കണ്ടു.

ഒരിക്കല്‍ കൊച്ചിയില്‍ ഒരു കോളേജില്‍ പ്രസംഗിക്കാനെത്തി കരീമിക്ക. ചായ, ബിസ്ക്കറ്റ് തുടങ്ങിയ പായക്കറ്റ് ഭക്ഷണങ്ങള്‍ എന്നിവയുടെ ദോഷവശങ്ങളെ പറ്റി ഉച്ചവരെ സംസാരിച്ച അദ്ദേഹത്തിന് പ്രസംഗശേഷം കൊടുത്തത് ചായയും ബിസ്ക്കറ്റും ! മൂന്ന് മണിക്കൂറോളം സംസാരിച്ച് തൊണ്ട വറ്റിയ അദ്ദേഹം ഒടുവില്‍ അവിടെനിന്ന് ഒന്നും കഴിക്കാതെ ഇറങ്ങി. വൈറ്റില ഹബ്ബില്‍ എത്തി കാപ്പികുടിക്കാന്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ എല്ലായിടത്തും പ്ലാസ്റ്റിക്ക് ഗ്ലാസ്സിലെ ചായയോ കാപ്പിയോ കൊടുക്കൂ. അത് വാങ്ങാതെ അദ്ദേഹം എന്നെ വിളിച്ചു. തൃപ്പൂണിത്തുറയിലുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ബസ്സില്‍ കയറി വന്ന് എന്റെ ഫ്ലാറ്റില്‍ എത്തിയ ശേഷമാണ് അദ്ദേഹം വെള്ളം കുടിച്ചത്. ശേഷം ഊണും കഴിഞ്ഞാണ് മടങ്ങിയത്.

അലി മണിക്ഫാന്‍ എന്ന അത്ഭുതപ്രതിഭയെപ്പറ്റി അറിയുന്നത് അദ്ദേഹത്തില്‍ നിന്നാണ്. ഇരുവരും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളുമാണ്. അദ്ദേഹത്തെ കാണുവാനും പരിചയപ്പെടാനും അപ്പോള്‍ തന്നെ കരീമിക്ക അവസരം ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്തു. കേരളത്തിനകത്തും പുറത്തുമായി ഒട്ടേറെ പ്രഗത്ഭരുമായി അടുത്ത ബന്ധമുള്ള കരീമിക്ക പല പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലും ഭാഗമാണ്. ഇന്‍ഫോസിസ് സ്ഥാപകരിലൊരാളായ ഷിബുലാലും പത്നിയും നടത്തുന്ന ചാരിറ്റബിള്‍ സംഘടനയുടെ തൃശ്ശൂര്‍ ജില്ലാ കോര്‍ഡിനേറ്ററാണ് അദ്ദേഹം. അങ്ങനെ ചെറുതും വലുതുമായ പല സ്ഥാനങ്ങളും അലങ്കരിക്കുന്നു. ഒരു മുഷിഞ്ഞ ഷര്‍ട്ടും പാന്റും ചെരുപ്പും തുണിസഞ്ചിയുമായി, ഉറച്ച കാലടികളോടെ വേഗം നടന്നു നീങ്ങുന്ന ഈ മനുഷ്യനെ കുറിച്ച് അറിയാന്‍ ഇനിയുമേറെ..

നാ ഫലേഷു !!


ഇന്നുവരെ ജീവിതത്തില്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും വിശ്വസിക്കാവുന്ന ഒരു മനുഷ്യജീവിയെ കണ്ടിട്ടില്ല. സ്വന്തം വിശ്വാസ്യത നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നതില്‍ മത്സരിക്കുന്നവരാണ് ഒക്കെയും. സ്വാര്‍ത്ഥതയാണ് പേപ്പട്ടിയെപ്പോലെ മനുഷ്യനെ കടിക്കുന്നത്. ആ കടി കിട്ടിയ മനുഷ്യന്‍ മറ്റൊരു മനുഷ്യനെ കടിക്കുന്നു. അത് തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. സ്വാര്‍ത്ഥതയെന്ന വിഷം അനുഭവങ്ങളിലൂടെ കൈമാറപ്പെടുന്നു. സ്വാര്‍ത്ഥതയെന്നാല്‍ ഞാനെന്ന ഭാവം അല്ല, ഞാനെന്നും എനിക്കെന്നും മാത്രം ചിന്തിച്ചുള്ള പ്രവൃത്തികള്‍. മറ്റൊരാള്‍ക്ക് ഗുണമുള്ളൊരു കാര്യം ചെയ്താലും, അതില്‍ തനിക്കെന്തു നേട്ടം എന്ന് മാത്രം ചിന്തിക്കുന്നവര്‍. അങ്ങനെ ചിന്തിക്കാതെ മറ്റൊരാള്‍ക്കൊരുപകാരം ചെയ്താല്‍ അവനതില്‍ എന്ത് ലാഭം കിട്ടിയെന്ന് ചൂഴ്ന്നു നോക്കുന്ന കണ്ണുകള്‍.. സ്വാര്‍ത്ഥക്കടിയേല്‍ക്കാതിരിക്കാനും, സ്വാര്‍ത്ഥവിഷം നിറയാതിരിക്കാനും ഒരല്പം സ്വാര്‍ത്ഥനാവുക തന്നെയേ രക്ഷയുള്ളൂ.. ഇമ്മാതിരി ജന്മങ്ങളെ നിങ്ങളെന്നും, താനുള്‍പ്പടെ മറ്റുള്ളവരെ ഒന്നിച്ച് ഞാനെന്നും കാണാനാവുന്ന സ്വാര്‍ത്ഥത. നിങ്ങളെന്തു വേണമെങ്കിലും പറഞ്ഞോളൂ, ചെയ്തോളൂ.. ഞാന്‍ എനിക്കു വേണ്ടി (എനിക്കും, ഞങ്ങള്‍ക്കും, എന്നെ ആവശ്യമുള്ളവര്‍ക്കും) വേണ്ടതൊക്കെ ചെയ്യും എന്ന സ്വാര്‍ത്ഥത.\

ഒപ്പമുള്ളയാള്‍ക്ക് ദാഹിക്കുമ്പോള്‍ അല്പം വെള്ളം കൊടുക്കാനും, താഴെ വീണാല്‍ പിടിച്ചെഴുന്നേല്പ്പിക്കാനും ഇപ്പറഞ്ഞ വിഷം അധികതോതില്‍ എത്താത്ത ഏതൊരു വ്യക്തിക്കും കഴിയും.. ഒപ്പമുള്ളയാള്‍ എന്നത് ഒരല്പം വിശാലമായി ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍ ഈ ഭൂമിയില്‍ നമ്മള്‍ ജീവിക്കുന്ന അതേ കാലഘട്ടത്തില്‍ ജീവിക്കുന്ന ആളെന്ന് വിശദീകരിക്കാം. വിഷമിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരപരിചിതനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിക്കുന്നത് ചിലപ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിഷമത്തിന്റെ കാഠിന്യം കുറച്ചേക്കാം. അങ്ങനെ നമ്മെ കൊണ്ട് കഴിയുന്ന എന്തൊക്കെ സഹായങ്ങളുണ്ട്. ഒരിക്കല്‍ ചെയ്യുമ്പോള്‍, അവരുടെ സന്തോഷം കാണുമ്പോള്‍ നമുക്ക് വീണ്ടും ചെയ്യാനൊരു പ്രചോദനമാവും. അത് മറ്റൊന്നുമല്ല. നാം കാരണം മറ്റൊരാള്‍ സന്തോഷിക്കുമ്പോള്‍ അത് സ്വാഭാവികമായും നമ്മെയും സന്തോഷിപ്പിക്കും. അതാണ് ആദ്യം പറഞ്ഞത്. ഇതുമൊരു സ്വാര്‍ത്ഥത തന്നെ.

നാം ചെയ്ത ഒരു നല്ല കാര്യം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടാല്‍ അത് വീണ്ടും ചെയ്യാനൊരു പ്രചോദനം ആവുകയാണ്. അതിന്റെ ഗുണഭോക്താവ് ഒരു നന്ദി പറഞ്ഞാല്‍, അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊരാള്‍ അഭിനന്ദനം അറിയിച്ചാല്‍ അടുത്തൊരവസരത്തില്‍ നാം വീണ്ടും ചെയ്യും. അതിനുവേണ്ടിയുള്ള ആ ചെറിയ സന്തോഷം മാത്രമാണ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്.. അതാണ് തൃപ്തി; മനസ്സംതൃപ്തി ! പക്ഷേ ഈ സ്വാര്‍ത്ഥയുടെ വൈറസ് എവിടെയും പരക്കുന്നു.. ‘ഞാനെന്നാല്‍ ഞാന്‍ മാത്രമാകുന്നൊരേകവചനമായ ഞാന്‍’ എന്ന സ്വാര്‍ത്ഥര്‍ക്ക് ഇവര്‍ അല്പന്മാരാവുന്നു. ആളാകുവാനുള്ള മുഷിഞ്ഞ ശ്രമങ്ങളാവുന്നു ! മറുപടികള്‍ കഠിനമാവുമ്പോള്‍, പ്രതികരണം മോശമാവുമ്പോള്‍, പ്രചോദനം പ്രതിഷേധങ്ങള്‍ക്ക് വഴിമാറുമ്പോള്‍ സ്വാര്‍ത്ഥവിഷം അറിയാതെ മനസ്സില്‍ കയറുന്നു.

ആരെങ്കിലുമൊരാളെങ്കിലും നല്ലത് പറയുമ്പോഴാണീ ചെയ്യണതൊന്നും വ്യര്‍ത്ഥമല്ലായെന്ന് മനസ്സിലാവുക. എങ്കിലേ ഇത് തുടരൂ.. പക്ഷേ ഈ ചിന്തയില്‍ നിന്നൊക്കെ എന്നെ പിടിച്ചുലച്ച ഒരു വ്യക്തി.. ഏതാനം ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് തൃപ്പൂണിത്തുറ വടക്കേക്കോട്ടയിലെ കടയുടെ മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍.. സമയം രാത്രി ഏതാണ്ട് പതിനൊന്ന് മണി.. കൂന് പിടിച്ച് നിവര്‍ന്ന് നില്‍ക്കാന്‍ ശേഷിയില്ലാത്ത, മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയൊരു മനുഷ്യന്‍.. മുഷിഞ്ഞ ഷര്‍ട്ടും മുണ്ടും.. പതിയെ നടന്ന് നടന്ന് വഴിയരികിലെ പേപ്പറുകളും, പ്ലാസ്റ്റിക്കും മറ്റും പെറുക്കിയെടുത്ത് കാടുപിടിച്ചുകിടക്കുന്ന ഒരു മൂലയില്‍ കൂട്ടിയിടുന്നു.. ഇടയ്ക്ക് റോഡ്വക്കില്‍ കിടന്ന പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കവര്‍ നീക്കി നോക്കി. എന്തോ ഉണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായി. കുറേ കഴിഞ്ഞ പതിയെ തിരികെ വന്ന അദ്ദേഹം കയ്യില്‍ മറ്റൊരു കവറും ഒരു കാര്‍ഡ്ബോഡ് പീസും കരുതിയിരുന്നു. കണ്ണ് പകുതി തന്നെ കഷ്ടിച്ച് തുറക്കുന്ന അദ്ദേഹം വളരെ വിഷമിച്ച് ആ കവര്‍ എടുത്ത് കൈയ്യിലെ കവറിലേക്കിട്ടു.. അപ്പോഴാണ് കണ്ടത്.. ഇന്നത്തെ വികസിത സമൂഹത്തില്‍ ശ്രേഷ്ഠന്മാര്‍ ആരോ വഴിയില്‍ തള്ളിയ ഒരു കവര്‍ കുപ്പിച്ചില്ല് ! അദ്ദേഹം വളരെ സമയമെടുത്ത് ആ കുപ്പിച്ചില്ല് മുഴുവന്‍ കാര്‍ഡ്ബോര്‍ഡ് കൊണ്ട് തൂത്ത് കൂട്ടി കവറിലാക്കി വേറൊരു ഭാഗത്ത് മുലയ്ക്ക് കൊണ്ട് വച്ചു.. എന്നിട്ട് വീണ്ടും ആ ഭാഗത്തൂടി നടന്ന് നോക്കി.. എല്ലാം ക്ലീന്‍ ആണ്.. പിന്നെ എങ്ങനെയോ ഇരുട്ടില്‍ മറഞ്ഞു ആ മനുഷ്യന്‍ !

പതിനഞ്ചോളം ആളുകള്‍ കടയ്ക്ക് മുന്നിലുണ്ടായിട്ട് വേറേയാരും ഇദ്ദേഹത്തെ ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല. പക്ഷേ അദ്ദേഹം എല്ലാം വൃത്തിയാക്കിയ ശേഷം മാത്രം നടന്നകന്നു.. അദ്ദേഹം ഈ ചെയ്തത് ആര്‍ക്ക് വേണ്ടി? അദ്ദേഹത്തിന് എന്ത് നേട്ടം? ആര് കാണുന്നു? ആര് അഭിനന്ദിക്കുന്നു? ആര് നന്ദി പറയുന്നു? വെറുതേയെങ്കിലും ആര് സംസാരിക്കുന്നു? എന്നിട്ടും ഈയവസ്ഥയിലും എന്തിനിങ്ങനെ..? നമ്മളൊക്കെ ഇവരുടെ മുന്നില്‍ ആരാണ്.. എന്തിനാണ് ജീവിക്കുന്നതെന്ന് തന്നെ തോന്നിപ്പോകുന്നത് ഇങ്ങനെയുള്ള മനുഷ്യരെ കണ്ട് മനസ്സിലാക്കി വരുമ്പോഴാണ്.. അദ്ദേഹത്തെ എങ്ങനെ ബഹുമാനിക്കണം? എങ്ങനെ ക്ഷമ ചോദിക്കണം? എന്ത് സഹായം നല്‍കണം? എങ്ങനെ കണ്ടുപിടിക്കും? എന്ത് ചെയ്താല്‍ അതിനു പകരമാവും? എന്റെ ആയുസ്സും ആരോഗ്യവും കൂടി അദ്ദേഹത്തിന് നല്‍കാനാവോ? ഈ ജന്മം അല്പം മെച്ചപ്പെടട്ടേ ! വെറുതേ മുന്നിലൂടെ കടന്ന് മാഞ്ഞുപോയ അദ്ദേഹത്തെ കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ അനേകായിരം ചോദ്യങ്ങള്‍ ഇതാ..