മരണം; അല്ല, മരണങ്ങള്‍ !


ഏതൊരാള്‍ക്കും ഏറ്റവും വേദനാജനകമായത് മരണമാണ്; പക്ഷേ അതൊരിക്കലും സ്വന്തം മരണമല്ല.. സ്വന്തം മരണം തീര്‍ച്ചയായും വേദനാജനകം തന്നെ, എങ്കിലും അതോടെ എല്ലാം അവസാനിക്കുകയാണ്. അതിനാല്‍ തന്നെ സ്വന്തം മരണം ഒരു നഷ്ടമായി പറയാനാവില്ല. പക്ഷേ തന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഏറെ പ്രാധന്യമുള്ളതെന്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടാലും അത് ജീവിതാന്ത്യം വരെ സഹിക്കുക സ്വന്തം മരണത്തെക്കാള്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.

ഒരു മനുഷ്യന്റെ വ്യക്തിപരമായ ജീവിതത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം മരണം എന്നത് ജീവനുള്ളതിന് മാത്രം സംഭവിക്കുന്നതല്ല.ആരും എന്തും ഏതും മരണപ്പെടുന്നു; നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ അവയുടെ / അവരുടെ റോള്‍ അവസാനിക്കുന്നു. യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തില്‍ നിന്ന് ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് അവര്‍ / അത് മാറ്റപ്പെടുന്നു. ഒരു സുഹൃത്തോ, ബന്ധുവോ മരിക്കുമ്പോള്‍, ചിലപ്പോള്‍ ഒരിക്കല്‍ മാത്രം കണ്ടവരോ, അധികം അടുപ്പമില്ലാതിരുന്നവരോ ആവാം, വളര്‍ത്തുമൃഗങ്ങളാവാം; പട്ടിയോ പൂച്ചയോ അങ്ങനെ ആരുടെ മരണവും നികത്താനാവാത്ത ഒരു വിടവ് ജീവിതത്തില്‍ സൃഷ്ടിക്കും. ബദലായി ആരെത്തിയാലും നഷ്ടം നഷ്ടം തന്നെയാണ്, ആ ഓര്‍മ്മകള്‍ കുറേക്കാലത്തേക്കോ, ജീവിതാന്ത്യം വരെയോ വല്ലപ്പോഴുമെങ്കിലും നമ്മെ നോവിക്കും.

ഈ വേദനയ്ക്ക് പക്ഷേ മരണം തന്നെയല്ല കാരണമാവുക.. മരണപ്പെട്ടില്ലെങ്കിലും നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞ് പോക്ക്.. ഒരു പ്രണയബന്ധത്തിന്റെ അവസാനം, ഒരു സൗഹൃദത്തിന്റെ അവസാനം അങ്ങനെ പല നഷ്ടങ്ങള്‍.. അവയൊക്കെ സംഭവിക്കുമ്പോഴും മനസ്സിന്റെയൊരു കോണില്‍ ചിലപ്പോള്‍ ശുഭപ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായേക്കാം; വീണ്ടുമൊരിക്കല്‍…. പക്ഷേ ജീവിതമവസാനിപ്പിച്ച് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലൊരു ശൂന്യത സൃഷ്ടിച്ച് പോകുന്നവരെ പറ്റി കുറേ നല്ല ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രം !

ഇതേ അവസ്ഥ തന്നെയാണ് ജീവനില്ലാത്തവയെപ്പറ്റിയും മനുഷ്യന്.. പ്രിയപ്പെട്ട വാഹനം, വീട് അങ്ങനെയെന്തും.. പുതിയൊരു വീട് വയ്ക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിനിടെ നിലവിലുള്ള പഴയ വീടിന്റെ ഭാഗമായ പടിപ്പുര പൊളിക്കുന്ന അവസ്ഥയില്‍ വല്ലാത്ത വിഷമം തോന്നി.. നല്ലതും ചീത്തയുമായ ഏറെ ഓര്‍മ്മകള്‍.. ഏതാണ്ട് ഏഴ് വര്‍ഷത്തോളം ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നത് പടിപ്പുരയിലെ ഒരു മുറിയിലായിരുന്നു.. ആ മുറിയിലിരുന്ന് എത്ര തവണ സന്തോഷിച്ചു, പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു, സങ്കടപ്പെട്ടു, കരഞ്ഞു.. പല ജോലികളും, തിരക്കുകളും, യാത്രകളും കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോള്‍ എത്രയോ തവണ കാഴ്ചയില്‍ തന്നെ എനിക്ക് ആശ്വാസമേകി..എത്രയോ ദിവസങ്ങള്‍ സുഖനിദ്രയേകി.. എന്തൊക്കെ എഴുതി.. എത്രയോ സുഹൃത്തുക്കളുമൊപ്പം സമയം ചിലവഴിച്ചു.. മഴ പെയ്യുമ്പോള്‍ ജനലും തുറന്നിട്ട് വിസ്തരിച്ച് മുറുക്കിക്കൊണ്ട് ജനാലയ്ക്കല്‍ ചാരിയിരുന്ന് എത്ര നാള്‍ കഴിഞ്ഞു.. മുഖമ്മൂടികളോ, പുറമ്മോടികളോ ഇല്ലാതെ ആരുമറിയാത്ത ഞാനെന്ന പച്ചയായ മനുഷ്യനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ നാല് ചുമരുകള്‍.. ഇന്നെന്റെ കൈകൊണ്ട് തന്നെയാ നാലു ചുമരുകള്‍ പൊളിഞ്ഞുവീഴുമ്പോള്‍ എന്തൊക്കെയോ നഷ്ടപ്പെടുന്നുവെന്ന തോന്നല്‍ മനസ്സില്‍.. എങ്കിലും മറക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്നവ പ്രിയപ്പെട്ടതെങ്കിലും മറന്നേ പറ്റൂ.. അത് ഈ ചുമരുകള്‍ക്കിടയിലെ കുമ്മായം പോലെ പൊടിഞ്ഞ് നുറുങ്ങി പോവട്ടേ.. വേദനകളെല്ലാം വെട്ടുകല്ലുകള്‍ പോലെ തകര്‍ന്ന് പോട്ടെ.. അനുഭവിച്ച് തൃപ്തിയായ ഏതാനം നല്ല നിമിഷങ്ങള്‍ പൊട്ടാത്ത ഓടുകള്‍ക്കും ഒടിയാത്ത കഴുക്കോലുകള്‍ക്കുമൊപ്പം എന്റെ പുതിയ വീട്ടിലേക്കുമെത്തട്ടേ.. ഓര്‍മ്മകളുടെ നിലനില്പ്പ്..

 

ഇമ്മാതിരി ഭ്രാന്തന്‍ ചിന്തകളും ഒരിക്കല്‍ മരണപ്പെട്ട് എനിക്ക് സ്വസ്ഥത ലഭിക്കുമായിരിക്കും….!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: