ഉദ്ദിഷ്ടകാര്യത്തിന് ഉപകാരസ്മരണ


എല്‍ കെ ജി മുതല്‍ പഠിച്ച സ്കൂള്‍ ഏകദേശം മൂന്ന് കിലോമീറ്ററോളം ദൂരെയായിരുന്നു. രാവിലെ അച്ഛന്‍ ഓഫീസില്‍ പോണ വഴി സ്കൂളില്‍ ഇറക്കും. ആദ്യമൊക്കെ തിരികെ വരുന്നത് സ്കൂള്‍ ബസ്സിലായിരുന്നു.. പിന്നെ രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലോ, മൂന്നാം ക്ലാസ്സിലോ മറ്റോ എത്തിയപ്പോ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളൊക്കെ നടന്ന് പോണ കണ്ട് ഞാനും പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം മുതല്‍ നടപ്പ് തുടങ്ങി. പിന്നീട് അഞ്ചാം ക്ലാസ്സ് മുതല്‍ സൈക്കിളായി.. ഏഴാം ക്ലാസ്സ് ആയപ്പോള്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ കൂറവായതുകൊണ്ട് ഈ ബ്രാഞ്ചില്‍ നിന്നും ഞങ്ങളെ സ്കൂളിന്റെ കോട്ടയം ടൗണിലെ സ്കൂളിലേക്ക് മാറ്റി. അങ്ങോട്ടും ആദ്യം പാതിവഴി സൈക്കിളിലും, ബാക്കി സ്കൂള്‍ ബസ്സിലുമായി യാത്ര. എട്ടാം ക്ലാസ്സ് മുതല്‍ ഞാനും പ്രൈവറ്റ് ബസ്സിനെ ആശ്രയിച്ചു തുടങ്ങി.

എട്ടേമുക്കാലിന്റെ ബസ്സിനു പോയാലും കൃത്യസമയത്ത് സ്കൂളിലെത്താം.. പക്ഷേ അസഹ്യമായ തിരക്കാണ് ആ ബസ്സില്‍. ചില ദിവസ്മ നിര്‍ത്തുകയുമില്ല. നിര്‍ത്തി, കയറിപ്പറ്റിയാല്‍ തന്നെ അങ്ങെത്തിയാല്‍ ഭാഗ്യം.. ടൗണ്‍ വരെയുള്ള ദൂരം ഫുട്ബോര്‍ഡിനു പുറത്ത് തൂങ്ങിക്കിടന്ന് പോണം. ബസ്സിന്റെയും, അതിനു പുറത്ത് ഞങ്ങളുടേയും വരവു കണ്ട് പേടിച്ച് അന്നൊക്കെ വഴിയരികിലെ മതിലുകളും, പോസ്റ്റുകളും, മരങ്ങളുമൊക്കെ മാറി നില്‍ക്കുക പതിവായിരുന്നു ! പഠിത്തം അവസാനിപ്പിച്ച് വല്ല കൂലിപ്പണിക്കും പോകുന്നതിനെപ്പറ്റി ആദ്യവും അവസാനവുമായി ഞാന്‍ കൂലംകുഷമായി ചിന്തിച്ചത് ആ ബസ്സില്‍ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോഴായിരുന്നു. അതിലെ തിരക്ക് സഹിക്കാനാവതെ എട്ടരയുടെ ബസ്സിലായി യാത്ര. അതിലും തിരക്കായപ്പോള്‍ ബസ് മറിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. എട്ടേകാല്‍, എട്ട് പത്ത്, എട്ട് മണിയുടെ ട്രാന്‍സ്പോര്‍ട്ട്. ഏഴേമുക്കാല്‍, ഏഴര, ഏഴേകാല്‍, ഏഴ് പത്ത് എന്നീ സമയങ്ങളിലെ ബസുകളിലേക്ക് ഞാന്‍ പ്രൊമോട്ടഡ് ആയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ഒന്നോ രണ്ടോ ബസ്സ് നിര്‍ത്താതെ വരുമ്പഴോ, സമയം വൈകുമ്പഴോ അങ്ങനെ വല്ലപ്പോഴും ബൈക്കുകള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ കൈനീട്ടി ലിഫ്റ്റ് ചോദിച്ചു. അതും എട്ടോ പത്തോ തവണ മാത്രം ! ഒരിക്കലോ മറ്റോ മാത്രം ഒരു ബൈക്ക് നിന്നു, ലിഫ്റ്റ് തന്നു. പക്ഷേ മറ്റുള്ളവരൊന്നും വകവെച്ചില്ല! അതുകൊണ്ട് തന്നെ പിന്നീട് ലിഫ്റ്റ് ചോദിക്കല്‍ നിര്‍ത്തി. അന്നത്തെ വിഷമത്തില്‍ ഞാന്‍ ബൈക്ക് വാങ്ങിയാല്‍ ആരെങ്കിലും ലിഫ്റ്റ് ചോദിച്ചാല്‍ നിര്‍ത്താതെ പോവില്ലാന്ന് ഓര്‍ത്തിരുന്നു.. ബൈക്ക് വാങ്ങി, യാത്ര തുടങ്ങി.. ലിഫ്റ്റ് ചോദിച്ച് കൈകള്‍ നീണ്ടു.. ഒട്ടുമിക്കപ്പോഴും ഞാന്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്തി, അവരേയും കയറ്റി.. തീരെ നിവൃത്തിയില്ലാത്ത ചില സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ നിര്‍ത്താതെ കടന്നുപോയിട്ടുമുണ്ട്.

ഇപ്പോള്‍ എല്ലാ ആഴ്ചയും കോട്ടയം – എറണാകുളം ബൈക്ക് യാത്ര ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഏറെ ആളുകള്‍ക്ക് ലിഫ്റ്റ് കൊടുക്കാറുണ്ട്. കോട്ടയത്ത് നിന്ന് പുറപ്പെട്ട് തൃപ്പൂണിത്തുറ എത്തുന്നതിനിടയില്‍ തന്നെ പലപ്പോഴായി നാലും, അഞ്ചും ആളുകള്‍ക്ക് വരെ ലിഫ്റ്റ് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. അധികം ആളുകളും മൂന്നോ നാലോ കിലോമീറ്റര്‍ അകലെ മാത്രം പോവേണ്ടവര്‍ ആവും. ഒരിക്കല്‍ മാത്രം തൃപ്പൂണിത്തുറ മുതല്‍ ഏറ്റുമാനൂര്‍ വരെ ഒരാളെ എത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. അധികവും സ്കൂള്‍ കുട്ടികള്‍ക്കാവും ലിഫ്റ്റ് കൊടുക്കാറ്. എന്നാല്‍ മോഷ്ടിച്ച വണ്ടിയുമായി പോകുന്നവനെ പിടിക്കാന്‍ പോലീസുകാരന്‍ കൈകാണിക്കുന്ന രീതിയില്‍ ചാടിവീഴുന്നവന്മാരെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ കടന്നുപോവാറാണ് പതിവ്. ഒരു വര്‍ഷം മുന്‍പ് കോട്ടയത് വച്ച് ബൈക്കില്‍ കയറിയ ഒരു നാലാംക്ലാസ്സുകരന്‍ ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ രണ്ട് മിഠായി തന്ന് സന്തോഷം അറിയിച്ചപ്പോള്‍ എനിക്കും സന്തോഷം.

അധികമാളുകളും ഇറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ ഒരു താങ്ക്സോ, യാത്രപറച്ചിലോ, തോളത്ത് ഒന്ന് തട്ടി ഒരു ‘അപ്പൊ ഓക്കേ’ പറച്ചിലോ, ഒന്ന് ചിരിക്കുകയോ ഒക്കെ ചെയ്യാറുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഇത്രകാലമായിട്ട് ഇന്ന് ആദ്യമായി തിരിച്ചൊരു അനുഭവം. കോട്ടയത്ത് നിന്ന് വരുന്ന വഴിക്ക് കാഞ്ഞിരമറ്റത്ത് വച്ച് ഒരു പയ്യന്‍ കൈ നീട്ടി. ഒന്‍പതിലോ പത്തിലോറ്റെ പഠിക്കണ ആളാന്ന് തോന്നും കാഴ്ചയില്‍. ഉദയംപേരൂര്‍ എസ് എന്‍ ഡി പി സ്കൂളിനു മുന്നിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഇവിടെയെന്ന് പറഞ്ഞു. വണ്ടി നിര്‍ത്തി ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോഴെക്കും ആള്‍ നടന്ന് ഗേറ്റ് കഴിഞ്ഞു ! ആരാ? എന്താ? ഹല്ല പിന്നെ !

കുറഞ്ഞ പക്ഷം ഒന്ന് ചിരിക്കുകയെങ്കിലും ചെയ്തിരുന്നെങ്കില്‍ അടുത്ത തവണം കൈകാണിക്കുമ്പോള്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്താന്‍ തോന്നുമായിരുന്നു സോദരാ..!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: